woensdag 9 maart 2011

Geert W. en de Mossad
Column van D.C. Lama, in februari 2011 gepubliceerd in EssensiE.

Ene mevrouw M.B. Kwint-de Roos, 14 jaar medewerkster van de VVD-fractie in de Tweede Kamer, heeft in juni 2010 een verklaring op papier gezet, waarin zij beweert dat haar toenmalige partijgenoot Geert Wilders haar na een kerstdiner toevertrouwde dat hij in zijn carrière werd geholpen door de Mossad. Zijn bekentenis deed hij in 1991, want anti-establishment Geert loopt al een hele tijd rond in het Haagse. Er kunnen vele redenen zijn waarom mevrouw Kwint deze verklaring heeft opgesteld, en een ervan is dat het echt gebeurd is. Er kunnen ook vele redenen zijn waarom Geert Wilders dit tegenover haar heeft beweert, en een ervan -het is bekend dat Wilders regelmatig op de Israëlische ambassade overlegt en het is volstrekt onduidelijk hoe hij precies gefinancierd wordt- is dat het waar is. Zoals de long time EssensiE-lezer wel weet verdiep ik mij al lange tijd in geheime diensten en zo weet ik dat een dergelijke actie echt niet ongewoon is: met de veranderingen sinds de aanslagen op WTC 1, 2 én 7 op 9/11 ligt het zelfs in de lijn der verwachting dat veel diensten dergelijke acties tot hun bewegingsvrijheid rekenen.

Qua timing klopt het wel zo'n beetje met de moord op Theo van Gogh, een operatie waarbij -zoals hier al eerder en uitgebreider besproken- ik al langer invloed van buitenlandse veiligheidsdiensten vermoed. De voornaamste bewijsvoering daarvoor ligt gelegen in het feit dat de geestelijk leider van de zogenaamde Hofstadgroep, Abu Khaled a.k.a. Redouan al-Issa, nooit is opgepakt of ondervraagd, en het Openbaar Ministerie de man vakkundig uit de procesgang heeft geschreven. Zo werk je als O.M. namelijk samen met geheime diensten, zeker als daar een AIVD'er met z'n neus bovenop heeft gestaan (Netwerk, 28 oktober 2005, en verder heel veel op mijn site).

Die moord gebeurde precies twee maanden nadat Wilders zich uit de VVD-fractie had laten zetten door onaangekondigd zijn onmogelijke 10-puntenplan in de pers te presenteren, waarover hij vervolgens geen enkel compromis wilde sluiten. Zijn eenmansfractie 'Groep Wilders' was waarschijnlijk met een roemloos einde gestorven, als de geesten op 2 november 2004 niet rijp werden voor een anti-islampartij als de zijne. Van Gogh was nog geen week koud gemaakt, of Wilders kondigde al aan een eigen partij te beginnen. En dat heeft hem -en zijn vriendjes- geen windeieren gelegd.

De vraag is dan natuurlijk of Wilders en consorten zo tevreden zijn, met de macht via zo'n gedoogconstructie. Minister-president Wilders -de term is in dit blad al eerder gevallen en ik herhaal het met tegenzin- behoort met de juiste tactieken tenslotte ook tot de mogelijkheden. Daarbij is timing van het grootste belang: de timing waarop het kabinet valt en er weer nieuwe verkiezingen komen, en de timing van een gebeurtenis die het nieuws en de verkiezingen zal domineren. Dat Wilders bij machte is te bepalen wanneer het kabinet valt is duidelijk, en met de timing van zo'n gebeurtenis weten die diensten wel raad: je hebt er ook niet veel meer voor nodig dan wat manipulerende mannen als Abu Khaled, wat gefrustreerde jongens als de Hofstadgroep, een stuk of wat bomgordels en een opdracht. Ik voorspel dergelijke afschuwelijkheden maar zelf alvast, want mijn voorspellingen lijken gelukkig vrijwel nooit uit te komen. Een kunstenaar is geen profeet, sprak God mij ooit corrigerend toe. Het object van een kunstenaar is wat hij zelf kan zien, of waaraan hij lijdt. En dat geldt voor alle bovenstaande punten.