vrijdag 26 juni 2009



Stop de Hollandse hennepoorlog
door Derrick Bergman

Het regeerakkoord van dit kabinet is glashelder: geen experimenten met de achterdeur van de coffeeshop in deze kabinetsperiode. Maar het Openbaar Ministerie trekt zich weinig van deze afspraak aan en gaat in de Hollandse hennepoorlog steeds een stapje verder. Met de vervolging van een coffeeshop in Almere probeert het OM de achterdeur nu de facto illegaal te verklaren.

Terwijl burgemeesters en ambtenaren in Eindhoven congresseerden over de vraag 'Wat doen we met onze coffeeshops?', viel op 18 juni een politiemacht van 65 man binnen bij coffeeshop Koffie en Dromen in Almere, het kantoor en de woonhuizen van de bedrijfsleiding. De coffeeshop, beter bekend als 'de blowboot', ligt pal naast een politiebureau. Nadat de gemeente Almere had besloten dat er een coffeeshop moest komen, riep zij in 1997 gegadigden voor een gedoogvergunning op zich te melden. De vergunning ging naar de huidige eigenaar, die destijds een coffeeshop in Den Haag runde. Vanaf dag één is intensief samengewerkt tussen gemeente en coffeeshop, die aan een hele rij eisen moest en moet voldoen op het gebied van voorlichting, registratie van verkochte hoeveelheden en overlastbeperking. Als dank voor de goede samenwerking wordt nu alle winst vanaf 2001 gevorderd. Want, zegt het Openbaar Ministerie, de inkoop van cannabis is illegaal en de daarmee verkregen winst dus ook. Alles wijst erop dat 'Koffie en Dromen' voor het OM een pilot project is; als de rechter deze vordering toestaat is de gedoogde achterdeur van de coffeeshop de facto afgeschaft. De inkoop van coffeeshops is immers altijd verboden geweest; een coffeeshop mag maximaal 500 gram cannabis op voorraad hebben, maar er bestaat geen richtlijn over waar die voorraad vandaan komt.

De redenering dat de winst van een coffeeshop illegaal is, omdat de inkoop illegaal is, vormt een nieuw element in het soft drugsbeleid. In die zin druist de vervolging van Koffie en Dromen rechtstreeks in tegen het regeerakkoord. Die vervolging is geen incident, maar een volgende stap in de Hollandse hennepoorlog die een jaar of tien geleden is ingezet. Sindsdien is het aantal coffeeshops gehalveerd, werd de strafmaat voor hennepteelt meermaals verhoogd en ontstond een klopjacht op thuiskwekers, die nu zelfs met onbemande helikopters worden opgespoord. Deze draconische aanpak heeft louter averechtse effecten gesorteerd: door het uitschakelen van de kleinschalige thuiskweker is de rode loper uitgelegd voor criminele organisaties. De intensieve bestrijding heeft de prijzen van cannabis tot ongekende hoogten opgestuwd, waardoor de teelt nog aantrekkelijker werd voor criminelen. De prijs van een gram wiet in de coffeeshop is nu vrijwel gelijk aan die van een gram speed in het illegale circuit. Coffeeshophouders worden gedwongen hun voorraad te betrekken bij zware jongens. Een branche waarin tien jaar geleden nauwelijks geweld voorkwam wordt nu geteisterd door ripdeals, intimidatie en agressie. En nu de kleine thuiskweker is uitgeschakeld wordt de coffeeshops verweten dat zij zaken doen met grote kwekers.

Door de halvering van het aantal coffeeshops is het een stuk drukker geworden in de overgebleven shops. En dat levert die shops het verwijt op dat ze 'te groot' zijn geworden. Volgens het ministerie van justitie is 'harm reduction' nog steeds 'een belangrijk uitgangspunt' van het Nederlandse drugsbeleid. Maar juist op dat punt heeft de Hollandse hennepoorlog geen enkel positief effect opgeleverd. Het cannabisgebruik is vrijwel onveranderd en de teelt van cannabis is eerder in omvang toe- dan afgenomen. Door het sluiten van coffeeshops zijn steeds meer cannabisgebruikers aangewezen op het illegale circuit van thuis- en straatdealers. Hier gelden geen leeftijdsbeperkingen, bestaat geen scheiding der markten voor soft en hard drugs, wordt geen belasting betaald en niets gecontroleerd. Je zult als cannabisgebruiker maar in Roosendaal of Bergen op Zoom wonen, waar de markt op 1 september volledig aan dit illegale circuit wordt overgedragen. Eén simpele waarheid lijkt maar niet door te dringen tot de generaals van de hennepoorlog: als je iets verbiedt, houdt het nog niet op te bestaan. Dat blijkt wel uit de Europese cijfers over cannabisgebruik: dat ligt in de meeste EU-landen hoger dan in Nederland, ook al hebben zij niet één coffeeshop.

Als de Hollandse hennepoorlog nog even doorgaat, zijn we weer terug bij de toestand van begin jaren zeventig, toen heroïnegebruik sterk in opkomst was. Het idee om cannabisgebruikers af te schermen van de markt voor hard drugs kwam niet uit de lucht vallen en heeft zijn waarde bewezen: het aantal probleemgebruikers van hard drugs is in ons land -even afgezien van alcohol- aanmerkelijk lager dan in landen met een repressief drugsbeleid. Voorbeeld bij uitstek is Amerika, waar het debat over belasten en reguleren ('tax and regulate') van cannabis tot op het hoogste niveau wordt gevoerd sinds de inauguratie van Barack Obama. Wereldwijd groeit de consensus dat verbieden geen oplossing is, maar de schade door drugsgebruik en handel juist vergroot en dat de 'war on drugs' in het voordeel werkt van de criminelen die men zegt te bestrijden. Dat wist Nederland al in de jaren zeventig, maar die kennis lijkt nu vergeten. Als Balkenende volgende maand te gast is in het Witte Huis, moet hij zijn gastheer maar eens vragen naar zijn gedachten over de 'war on drugs', die Obama eerder 'an utter failure' noemde. Voor de Hollandse hennepoorlog geldt precies hetzelfde. De beste manier om problemen rond cannabisgebruik en handel te bestrijden is deugdelijke en doordachte regulering, zoals bij alcohol en tabak. Het besparen van de enorme hoeveelheden belastinggeld en politiecapaciteit die nu gemoeid zijn met de bestrijding van cannabis én de honderden miljoenen accijns die legale cannabis op zal leveren vormen een belangrijk bijkomend voordeel van zo'n regulering. Stop dus de heilloze hennepoorlog en hef het cannabisverbod op.

(de auteur is publicist en actief voor de VOC, Vereniging voor Opheffing van het Cannabisverbod)

woensdag 24 juni 2009

3:1 vulwerk
Het leger aan communicatiemedewerkers bij overheid, instellingen en bedrijven is de afgelopen jaren flink gegroeid. Inmiddels lopen er in ons land drie keer zoveel geschoolde beroepscommunicatoren rond als journalisten. (...) Frank van Vree, hoogleraar journalistiek van de Universiteit van Amsterdam (...) zegt dat de verhouding drie staat tot één, een conservatieve schatting is. (...) Van Vree zegt dat de pr-sector zijn werk steeds beter doet en dat de journalisiek hier redelijk onschuldig tegenover staat. 'Want, de krant moet toch gevuld worden.'
Het Parool, vandaag.

maandag 22 juni 2009

Lokaal sympathiek
De leeftijdsgrens voor softdrugsverkoop moet omlaag naar zestien jaar. Dat vindt de Helmondse burgemeester Jacobs. Hij sprak donderdag in Eindhoven collega-burgemeesters en deskundigen toe op een congres over het softdrugsbeleid.
Eindhovens Dagblad, 19 juni 2009.

Haarlem overweegt serieus een gemeentelijke wietplantage te beginnen met gereguleerde verkoop. (...) Een voorstel daartoe van SP-raadslid Pieter Anne Wever werd donderdagavond na een half serieus/half kolderiek weliswaar niet aangenomen, maar ook niet verworpen. De stemmen staakten met 19 raadsleden vssr en 19 tegen. Dat betekent dat het voorstel op de volgende raadsvergadering opnieuw in stemming zal worden gebracht. Burgemeester Schneiders noemde de motie 'sympathiek'.
Haarlems Dagblad, 19 juni 2009

vrijdag 19 juni 2009

Staatsgeheim
Wat is een staatgeheim? (...) Kijk naar het artikel over de AIVD. Daar staat iets over de werkwijze van de AIVD in 2003 in, bij het begin van die Irak-oorlog. (...) Daar stond bijvoorbeeld in dat de AIVD klakkeloos het MI6-rapport in de eigen rapportage had meegenomen; over de Amerikaanse inlichtingendienst (wordt hinderlijk onderbroken door Andries Knevel-DCL). Het gaat er om of je een maatschappelijk misstand onthult, ja of nee, en welke grenzen je voor jezelf stelt. Er zijn wettelijke grenzen, maar wij hebben ook onze grenzen. En die gaan wat betreft de AIVD heel erg ver. Waarom? Een geheime dienst heb je nodig, maar is niet transparant. (...) Als deze meneer Bouman zijn eigen dienst niet onder controle heeft, is dat het bewijs dat we helemaal goed zaten en deze meneer Bouman moet blij zijn dat dit onthuld is.
Sjuul Paradijs, hoofdredacteur van De Telegraaf, gisteravond in Knevel en Van den Brink n.a.v. de inval bij een Telegraaf-journaliste.

Je mag je wel opwinden, ook in 2009, over dit soort zaken. En kijk: er is in Nederland geen linkse pers meer, dus dan zal ik het moeten doen.
Sjuul Paradijs, gisteren in hetzelfde programma.

dinsdag 16 juni 2009

Hoe groot Wilders’ electoraat ook is
Wilders’ populariteit en winst bij de Europese verkiezingen is niet iets om gemakkelijk weg te wuiven of te bagatelliseren. Zijn racistische ideeën en slogans vinden in toenemende mate gehoor bij de kiezer. (...) En wat is het antwoord van de gevestigde partijen? Ze gaan beter luisteren naar de kiezers van Wilders, hun onvrede aanhoren en her en der zelfs een aantal ideeën van Wilders overnemen. (...) Hoe groot Wilders’ electoraat ook is, zijn eenmanspartij heeft verwerpelijke ideeën die door elke democraat moet worden verworpen. De reactie van de gevestigde partijen op zijn verkiezingswinst is zelf ook verwerpelijk. (...) Politieke partijen dienen niet langer hun kop in het zand te steken. Wilders vormt een bedreiging voor de democratische rechtstaat omdat hij willens en wetens groepen uitsluit en openlijk discrimineert.
Çilay Özdemir in Trouw, vandaag.

vrijdag 12 juni 2009

JP, king of cover ups
Vijf jaar na de dood van schilder Aart de Lijster, die een vrouw en twee kinderen naliet, lijkt het erop dat die overheid – ook het ministerie van de premier - zich schuldig heeft gemaakt aan regelrechte obstructie van de rechtsgang. (...) Er is in de strafzaak informatie niet gegeven aan het Openbaar Ministerie; diezelfde informatie is achtergehouden voor de weduwe, en verzwegen voor het schildersbedrijf dat werd veroordeeld voor het gebruik van thinner. Waar komt die informatie op neer? Dat het Catshuis extreem brandgevaarlijk was, dat de overheid verzuimde een vergunning te regelen, dat de wandbekleding de vuurzee razendsnel heeft aangewakkerd -de overheid was mogelijk dus medeverantwoordelijk voor een tragisch ongeval. Deze zeer belastende informatie is onder de pet gehouden. Doelbewust. Opgeborgen in de kluis van Landsadvocaat, zodat niemand het ooit zou weten, en wel om één reden: het was politiek te gevoelig.
RTL Nieuws.nl

woensdag 10 juni 2009

1.460 miljard dollar
De wereldwijde uitgaven aan defensie blijven stijgen, ondanks de crisis. Deze stijging komt voor een belangrijk deel op het conto van de Verenigde Staten. (...) In 2008 gaven regeringen 1.460 miljard dollar uit. Dat schrijft het Stockholm Peace Research Institute (SIPRI) in zijn jaarlijkse rapport. Het gaat om een reële stijging van 4 procent ten opzichte van 2007 en een stijging van maar liefst 45 procent ten opzichte van tien jaar geleden. (...) Er zijn talloze oorzaken voor deze stijging. De belangrijkste zijn de aanslagen van Al-Qaeda in de Verenigde Staten op 11 september 2001. De daling die was ingezet na de Koude Oorlog sloeg daarna om in een gigantische stijging.
NRC Next, vandaag.

zondag 7 juni 2009

De dikke duim van Frank Bovenkerk
Ingezonden artikel voor de Volkskrant, door Derrick Bergman

En weer lukte het criminoloog Frank Bovenkerk alle media te halen, deze keer met de claim dat ruim de helft van de 'Marokkaans-Nederlandse jongemannen in Rotterdam' met de politie in aanraking is geweest op verdenking van een delict. 'Marokkaan scoort hoog in misdaad Rotterdam' luidde de opening van de Volkskrant over deze 'absoluut schrikbarende cijfers'. Bovenkerk wil graag 'meten en benoemen', meldde hij in een paginagroot interview in de Volkskrant van 6 juni. Helaas doet hij alleen het laatste. En niet voor het eerst.

In het interview wordt kort aandacht besteed aan de enorme uitglijder die Bovenkerk maakte tijdens de parlementaire enquêtecommissie van Traa in 1995. Destijds claimde hij dat 'enkele tientallen procenten van de volwassen Turkse mannen in Amsterdam in enigerlei functie bij de georganiseerde misdaad betrokken zijn'. Dat vond Bovenkerk 'een spectaculair hoog percentage'. Maar er was helemaal geen percentage, bleek tijdens zijn tweede verhoor. In het verslag van de commissie van Traa lezen we op pagina 40: “In dit verhoor maakte Bovenkerk echter duidelijk dat er geen bestand bestond of dat er andere cijfers waren die de conclusie konden onderbouwen dat enkele tientallen procenten van de volwassen Turkse mannen bij de georganiseerde criminaliteit betrokken zijn. (...) Het bleek niet mogelijk tot een verantwoord percentage van het aandeel van de Turkse bevolking in de georganiseerde criminaliteit te komen.” Hoezo meten en benoemen? Dit was eerder speculeren en stigmatiseren. Zes jaar later ging het op exact dezelfde manier mis, toen Bovenkerk in zijn boek 'Misdaadprofielen' een hoofdstuk wijdde aan de hennepteelt in Nederland. Citaat: 'deze bedrijvigheid is voor een belangrijk deel georganiseerd door bekende misdadigers en daaronder zijn de zogenaamde kampers prominent vertegenwoordigd.' En: 'ofschoon veel telers begonnen zijn hun woonruimte vrijwillig te verhuren, is er nu ook sprake van dwang en intimidatie.'

Vooral deze laatste opmerking was koren op de molen van politici die af wilden van het Nederlandse drugsbeleid, waarin niet repressie maar harm reduction centraal staat. Met de 'wetenschappelijke' conclusies van Bovenkerk in de hand, slaagden die politici er in een ware oorlog tegen wiet te ontketenen. Maar hoe wetenschappelijk waren die conclusies eigenlijk? Daarover heeft Bovenkerk zelf een paar interessante uitspraken gedaan in het maandblad EssensiE van december 2001. Op de vraag welke bewijzen hij heeft voor dreiging en intimidatie bij de hennepteelt antwoordde hij: “Ik bespreek twintig van die politie-acties in het boek en ik heb het die politiemensen steeds gevraagd. Niet eens suggererend, ik liet ze gewoon zelf vertellen. Ze komen altijd zelf en op hun eigen manier met intimidatie-praktijken. Tastbaar bewijs vormden een paar woningen die zijn afgebrand. En er komen mensen op het bureau die eigenlijk van het kweken af willen. Maar dat lukt niet meer. Want ze worden gedwongen.(...) Ze proberen sociaal zwakke figuren met overredingskracht zo ver te krijgen dat ze ruimte afstaan. Als ze dat niet willen wordt er -denk ik- gedreigd, na verloop van tijd. Daar zijn een aantal voorbeelden van. De Telegraaf had een hele pagina over zo'n intimidatie.” Maar welk deel van de hennepteelt verloopt er volgens Bovenkerk dan op deze manier? “Geen idee. Weet ik echt niet.” Kortom: Bovenkerk heeft met een paar politieagenten gesproken en iets in de Telegraaf gelezen. Dat noemt hij 'meten en benoemen'. Bovenkerk: “Het dreigende zit hem in die intimidatie. Daarvan heb ik een paar voorbeelden, nog niet meer. Dat is waar. Je kunt je afvragen of dat sterk genoeg is. Ik beredeneer op theoretische gronden dat dit soort arbeidsrelaties onvermijdelijk met dreiging gepaard gaat. Daarom voorspel ik dat dat toe zal nemen. Hoeveel van die arbeidsrelaties nu berusten op intimidatie weet ik niet.” De verharding van het Nederlandse soft drugsbeleid, tot aan de inzet van onbemande 'canna-choppers' toe, is dus gebaseerd op claims die op geen enkele wijze cijfermatig zijn onderbouwd.

En nu hebben we dan de 'absoluut schrikbarende cijfers' over Marokkaans-Nederlandse jongemannen in Rotterdam, waarvan 54,7 procent met de politie in aanraking is geweest. Let wel: het gaat niet om veroordelingen. Maar, zegt Bovenkerk in het interview met de Volkskrant: 'Je wordt echt niet aangehouden met een kapot achterlichtje.' Wie niet, zoals de hoogleraar, in een blanke enclave in Amsterdam-Zuid woont, weet dat je daarvoor wel degelijk wordt aangehouden. Of voor fietsen in de stad, 'samenscholing' of zelfs 'door rood licht lopen'. Vooral als je er uitziet als een Marokkaan. En de nuance dat die 54,7 procent geen betrekking heeft op veroordelingen maar verdenkingen gaat in Nederland anno 2009 onmiddellijk verloren. Zie de kop in de Volkskrant van 4 juni: 'Marokkaan scoort hoog in misdaad Rotterdam'. Hoe zou het toch komen dat een criminoloog die in het verleden meermaals heeft bewezen ondeugdelijke methodes te hanteren zoveel aandacht krijgt in de media? En dat journalisten zijn gespeculeer steeds weer klakkeloos overnemen? En dat politici zelfs beleid baseren op Bovenkerks dikke duim? Terwijl hij nota bene zelf zegt: 'Ik verzet me er tegen dat deze gegevens worden gebruikt als ingang voor beleid en de strafrechtspleging.' Misschien moet Bovenkerk dat eens proberen uit te leggen aan de mensen die vanwege een paar wietplantjes hun huis kwijt zijn geraakt, op de zwarte lijst van woningbouwverenigingen zijn gezet en financieel en maatschappelijk zijn geruïneerd. Of aan al die Turkse Nederlanders die hij heeft gestigmatiseerd met zijn verhoren bij de commissie van Traa. Of aan al die Marokkaanse Nederlanders die dankzij het 'meten en benoemen' van de hoogleraar als crimineel worden bestempeld. Of aan al die woonwagenbewoners, 'kampers' in Bovenkerks beledigende jargon, die niets met hennepteelt te maken hebben. Voor al deze mensen is er één lichtpuntje: gelukkig is hoogleraar Frank Onderbuik nu met pensioen.

vrijdag 5 juni 2009

Een-twee
Het was een een-tweetje, met Pauw en Witteman als aangevers. De voormalige Minister van Volksgezondheid Hoogervorst (VVD) en de nationale hennepjager Max Daniel zaten naast elkaar aan tafel bij het journalistenduo. (...) Er werd veel gelachen daar aan die tafel. Een leuk programma met goedgebekte gasten, iedereen was blij, oude jongens krentenbrood. Een ideaal podium om in alle redelijkheid als verstandige mensen onder elkaar een omslagpunt in het denken van het Nederlandse volk te beginnen. Zo wordt je in de luren gelegd.
Arno Adelaars over deze Pauw & Witteman-uitzending, deze maand in EssensiE.

Vijftien jaar geleden begon de ellende volgens Max Daniel. Toen werd de kweek en handel minder prettig. Vijftien jaar geleden, even denken... (...) De kleine thuiskweker werd juist aangepakt. Een eenvoudig doelwit met direct resultaat. (...) Het risico om te kweken werd groter. En diegenen in onze maatschappij die professioneel met risico omgaan begonnen de kweek over te nemen. (...) Door nu te beweren dat wiet en zware criminaliteit bij elkaar horen, zoals Hoogervorst en Daniel doen, is voor het gemak vergeten dat het door hen zelf is veroorzaakt.
Arno Adelaars in dezelfde column.

donderdag 4 juni 2009

EssensiE nummer 144 (met extra veel D.C. Lama!)
De nieuwe EssensiE (nummer 144, juni 2009) is uit en verkrijgbaar in de betere coffee-, grow- en smartshops.

Met daarin een uitneembare Nederzaad-speciaal, inclusief "Het zaad van Lama", een extra lang verhaal van D.C. Lama met foto van diens buitengewoon prachtige balkonplantjes. In dezelfde special ook de favoriete soort van D.C. Lama en verder o.a.
- Zaad kweken voor dummies (door Derrick Bergman)
- Ga voor gezonde planten, start met zaad! (door Mercy Supply)
- Een uitgebreid zaadverhaal in het B'cuzz Reportz extra

Verder veel aandacht voor de Cannabis Bevrijdingsdag van zaterdag 9 mei jongstleden, inclusief de quote

"Wij staan hier voor het recht om baas in eigen brein te mogen zijn, zonder dat we daarbij tot een steeds harder georganiseerde misdaad van zowel daders en bestrijders veroordeeld zijn. Cannabis mogen gebruiken is geen gunst die je door een overheid wordt gegeven; het is een recht van ieder mens. Mijn hersenen zijn van mij. Mijn gedachten vormen mijn bestaan, en cannabis voedt die gedachten. Een overheid die die gedachten probeert te onderdrukken, onderdrukt de individuele vrijheid om jezelf te kunnen zijn: je bestaansrecht."

van D.C. Lama. En natuurlijk de columns van D.C. Lama (het verhaal "Gesneur"); Simon Vinkenoog; Def P; Arno Adelaars en Giel Beelen.

Derrick Bergman was aanwezig bij de presentatie van het Limburgse ausweiss und nür fur Hollandische leute-plan voor coffeeshops en had daar een interview met Ernst Hirsch Ballin. Hoofdredacteur Hennie Harinck had een intelligentere gesprekpartner in Ben Dronkers.

Uiteraard veel kweektips en cannabisnieuws, Ger de Zwaan, de gratis adversensies, muziekrecensies, festivaltips en de brancheberichten van het Platform Cannabisondernemingen Nederland, de Bond van Cannabis Detaillisten, de Stichting Rokersbelangen en de Vereniging Landelijk Overleg Smartshops.

Een jaarabonnement op maandblad EssensiE kost slechts 36 euro (65 euro voor het buitenland) en kan geregeld worden via een telefoontje naar (023) 5431143 of een mailtje naar info@essensie.nl

dinsdag 2 juni 2009

Nat
Kort verhaal van D.C. Lama voor de EssensiE van augustus 2008

De kroeg was gesloten; ik stond weer buiten. Het was nog veel te vroeg om over een fatsoenlijke sluitingstijd te spreken, maar daar heeft men in de hoofdstad al jaren geen boodschap meer aan. Als roker had ik sowieso al heel veel buiten gestaan, tussen de uitlaatgassen van passerende auto’s. Dat gold trouwens ook voor de meeste niet-rokers, want de kroeg was binnen zo goed als verlaten, terwijl het buiten op straat (voor ons, niet voor de buren) gezellig druk was. De anti-rookmaatregel leek me ook meer een anti-alcoholmaatregel, want aangezien er geen glas mee naar buiten mocht, had ik die avond slechts een paar biertjes gedronken.

Alsof de burgemeester ook God had verordend om op dit tijdstip schoon te maken en af te sluiten, brak met een heftige onweersknal plots een stortbui uit. En alsof de M.E. plots traangas in de groep had gegooid, vluchtten de resterende bezoekers snel naar huis. Ik snelde richting mijn fiets. In een portiek knoopte ik mijn jas zo hoog mogelijk dicht en stopte ik mijn shag, mijn wiet, mijn portemonnee en telefoon in de meest beschermende plek die ik kon bedenken: mijn binnenzak. Mijn sloten openend werd mij al duidelijk dat dit niet veel zou helpen: ik zou doorweekt mijn huis bereiken.

Met veel gepruts hing ik mijn fietslichtjes op, want daarvoor was ik de laatste tijd al veel te vaak beboet. Zeker sinds de ausweiss-controles is zonder licht fietsen wel een erg dure grap geworden, maar er zijn nou eenmaal grenzen waar ik nooit met paspoort overheen zal gaan. Ik vervloekte ondertussen het weer. Aan het einde van de straat hingen mijn haren al plat naar beneden en plakte mijn kleding al dusdanig tegen mijn lichaam, dat het voelde alsof ik in mijn blote kont door de stad reed. Het zicht was minimaal: ik leek door een dik douchegordijn te rijden waar maar geen einde aan kwam.

Het verkeerslicht op de kruising die ik naderde stond op rood, maar geen van de automobilisten had er moeite mee dat ik mijn voorrang pakte. Even dacht ik nog dat ik om die reden even verderop werd aangehouden, maar ook alcohol- of drugscontrole voor fietsers behoorde sinds enige tijd tot de mogelijkheden. As a matter of fact: niets viel meer uit te sluiten. Ik ben tenslotte ook nog cartoonist.

‘U bent flink doorweekt,’ zo sprak één van de twee agenten. Hij verhief zijn stem, aangezien de stortregen op zijn paraplu flink kletterde.
Ik knikte: ‘Daarom wil ook graag naar huis.’
‘Tja,’ sprak de diender: ‘Dat had u zich eerder moeten bedenken. Het was net nog droog. Maar nu....’ De man keek omhoog en schudde zijn hoofd: ‘Takkeweer!’
Zijn collega onderstreepte zijn woorden met geknik vanonder een eigen paraplu.
‘Uw broek zal wel plakken, niet?’ zo informeerde de eerste agent. Ik kon het niet ontkennen. ‘Dat kan gevaarlijke situaties opleveren. Als je moet uitwijken voor iets, dan bestaat de kans dat uw broek niet meegeeft. Zeker in de bocht.’
Ik zweeg, dat leek me beter.

‘U draagt een bril?’ zo vroeg de andere agent.
Ook dit leek mij een onzinnige vraag: het antwoord stond op mijn neus.
‘Dat is dus extra gevaarlijk. Bij dergelijke stortbuien wordt het zicht sowieso al zeer belemmerd, maar met druppels op de glazen blijft daar verdomd weinig van over. En aangezien uw haren de neerdalende druppels niet meer opvangen, is de kans groot dat de regen via uw hoofd direct in uw oogkassen druppelen. Dat kan zéér geváárlijke situaties opleveren!’
‘Wilt u mij nou beboeten voor...?’
‘Heeft u identificatie bij u?’ onderbrak de agent mij streng.
Uit mijn broekzak haalde ik een flyer die ik even daarvoor had meegenomen. Het papiertje was geheel doorweekt, verfomfaaid en onleesbaar geworden, en kon in die staat best voor een paspoort doorgaan. Als ik mijn echte had meegenomen, had me dit 60 euro voor een nieuwe gekost.
‘Laat dat maar even zitten,’ zei de agent met een blik op het propje. ‘En ik zal u voor deze keer ook geen boete geven.’ Het klonk alsof hij mij een dienst bewees. ‘Maar u moet hier wachten tot de buien over zijn, zodat u niet doorweekt deelneemt aan het verkeer.’
En dat deed ik natuurlijk, want de agenten zeiden het. Ook toen zij weer in hun auto waren verdwenen. Ik wachtte uren, dagen, maanden... omdat er aan het gezeik van boven maar geen einde leek te komen.
Te veel
De Raad van Europa, dat onder meer de rechten van de mens, de rechtstaat en democratie binnen Europa verdedigt, stelt dat er in naam van terrorismebestrijding te veel beperkende maatregelen worden genomen door Europese overheden. Vooral de media worden getroffen door steeds stringentere wetgeving, ingevoerd na de aanslagen op 11 september 2001. (...) Aidan White, algemeen secretaris van de European Federation of Journalists (EFJ) noemt het de hoogste tijd dat “schade aan burgerrechten wordt hersteld, veroorzaakt door de vlucht naar voren om terreur met wetten te bestrijden.
Villamedia.nl, vandaag.