zaterdag 7 november 2009

Osdorp Posse Forever
Column voor de EssensiE, door D.C. Lama

De eerste keer dat ik de Osdorp Posse zag was tijdens hun debuut op de Nederlandse televisie in het VPRO-programma Onrust. Laat ik het maar eerlijk zeggen: ik vond het kut. Het was in de tijd dat mensen bij het horen van de naam Hip Hop meestal nog in de lach schoten en dan dachten dat je iets met de lolobal bedoelde. Maar ik was geen fuckin 10 meer, ik was al bijna 16! Ik wilde geassocieerd worden met Boogie Down Productions, Public Enemy, EPMD, Biz Markie, Doug E. Fresh en Grandmaster Flash, maar wie ook maar iets meer van Hip Hop meende te weten noemde dan Miker G. & DJ Sven. Ik stond dus erg sceptisch tegenover iedere Nederlandse rapper en wilde er eigenlijk ook helemaal niet naar luisteren. En daar waren dan ineens die langharige blanken uit zo’n Amsterdamse buitenwijk, die in mijn ogen iets cabaretesk meenden te mogen doen met fuckin Ice Cube en andere NWA! Hoe moest ik dat de volgende dag op school nou weer verantwoorden, waar Hip Hop nog altijd in één zin werd genoemd met Tic-Tac, jojo’s en Holly Hobbie.

Maar Hip Hop verbroedert, en cannabis trouwens ook. Toen ik al een eind op weg was in de twintig, zag ik de Osdorp Posse voor het eerst in levende lijve tijdens het Highlife Festival in de Ahoy (met verder o.a. met Cypress Hill en Herman Brood). Ik had toen al geen imago meer hoog te houden en kon eindelijk onbevangen zien wat het was: dope! Wat ik al die tijd gemist had haalde ik weer in en een kleine vijf jaar later, na de presentatie van mijn enige uitgebrachte verhalenbundel Hasjstickie Drugs (dit jaar exact 10 jaar geleden), stelden Def P. en Seda voor om wat verhalen tijdens hun show in Tivoli voor te lezen. Ik was toen nog niet de Koning Lama on stage als ik nu ben. Ik had wel eens op een podium in een klein café wat verhalen voorgelezen, en tijdens mijn boekpresentatie in coffeeshop De Dampkring, maar tussen twee optredens door in een poppodium?

Na het laatste nummer van het voorprogramma De Onderhonden zou ik drie of vier verhalen doen, zo hadden we afgesproken. Vanachter het podium zag ik Def P. en zijn kennel heen en weer rennen, terwijl men tot halverwege de zaal in de lucht sprong. ‘We zijn zo terug met de Osdorp Posse,’ riep Def P. na de laatste tonen: ‘Maar nu eerst schrijver D.C. Lama met zijn boekje!’ Daar stond ik, klaar om voor te lezen, terwijl nog verschillende mensen bezig waren weer op de grond te landen. ‘Via een advertentie in de krant kwam ik in contact met mevrouw Groskamp: ze zocht iemand die drie maanden op haar huis wilde passen,’ luidde de eerste zin van Lego: het voor te lezen verhaal waarin na een uitgebreide situatiebeschrijving een surrealistisch verhaal ontspint, dat uiteindelijk tot de clou leidt die al het voorgaande in een ander perspectief zet. Maar het publiek deed wat ik ook altijd na afloop van een optreden doe: het stelde elkaar vragen als ‘bier?’ en liep naar de bar of plee. Ik zou nog heel lang op het podium staan, merkte ik al direct. Het leek een eeuwigheid te duren voordat ik de bladzijde kon omslaan, en dan nog eens anderhalve pagina moest lezen voordat we bij het einde waren.

Ik besloot het ook maar bij dat ene verhaal te laten, en kreeg aan het einde van mijn verhaal (‘Van de wiet was geen spoor meer te bekennen’) applaus van welgeteld drie personen, die als enige ook hadden gelachen. Terug in de kleedkamer vroeg Seda mij verbaasd waarom ik alweer zo snel terug was. Ik vertelde hem over de reacties en zei hem dat het zinloos was. ‘Maar er luisterden toch drie mensen!’ was zijn verontwaardigde reactie. ‘Daar gaat het om. Niet om wie er niet luisterde! Daar moet het nooit om gaan!’

En dat gold, geldt en zal natuurlijk ook altijd voor de Osdorp Posse blijven gelden: toen, nu en in de toekomst. En hoe langer de band uit elkaar is, hoe minder luisteraars er waarschijnlijk zullen zijn. Maar zoals KRS One ons al leerde: We will be here forever! Of om de heren zelf te quoten: De Osdorp Posse gaat nooit verloren! Want of het nu 20, 14 of 10 jaar geleden is: alles leeft tot op de dag van vandaag gewoon voort.