zaterdag 6 december 2008

Weggepest uit de buurt (deel 3)
Column van D.C. Lama voor EssensiE. Ook online verschenen: Deel 1 en deel 2 .

Begin 2002 huurde ik een flat in Overtoomse Veld (Amsterdam, Slotervaart). De tweede verdieping, de etage boven mij, werd volledig bewoond door mensen met psychiatrische problemen, die daar onder begeleiding zelfstandig mochten wonen. Maar dat zou geen overlast veroorzaken, zo was mij verzekerd. En als dat wel het geval was, hoefde ik dat maar even te melden bij hun begeleiders en zou er wat aan gedaan worden. De eerste drie jaar merkte ik er inderdaad niets van; in het appartement boven me scheen een zeer introverte vrouw te wonen, die ik nooit heb herkend of gehoord. Dit in tegenstelling tot haar zeer extroverte opvolger: een patiënt met regelmatig terugkerende schreeuw-, stamp-, angst- en vloekaanvallen, die er bovendien van hield soms zeer langdurig en constant het toilet door te trekken. Zo zat ik dus regelmatig lekker relaxed thuis met een goede joint vol befaamde Lamawiet from the balcony en klonk er ineens keihard KANKER door mijn huis, gevolgd door het marsgeluid van een verdwaalde soldaat die zich daarna nog honderd keer leek te wassen onder een geïmproviseerde douche.

Maar ach, mijn oude buurvrouw naast me was wat doof en had haar t.v. vaak hard staan; we woonden in Amsterdam en niet in Kampen, Purmerend of Veghel, en ook niet iedereen kan een nummertje of wat van Public Enemy op het juiste volume waarderen. Uw vertrouwde hippie op deze plek heeft een aardig incasseringsvermogen, maar vond het kanker-kanker-kanker, gekuch, gestamp, gepiep en doorspoelen, doorspoelen, doorspoelen wel erg vaak zijn rustige avonden verzieken. Het leek me niet overdreven om de man hierop te attenderen. Ik rende natuurlijk niet meteen naar boven om hem direct de mond te snoeren, maar belde de volgende dag aan met de vraag of hij het mogelijk achtte het heel misschien een piepklein beetje rustiger te houden. Maar er werd nooit open gedaan. Ook niet toen ik later enkele keren direct naar boven liep en de man achter de voordeur gewoon bezig hoorde zijn angsten te bedwingen.

Zelf met de man spreken was ook helemaal niet de bedoeling, zo kreeg ik te horen toen ik belde met de verantwoordelijke instantie (Zorginstelling Cxrdxxn). Zijn psychiatrische begeleider kwam zelfs bij me langs om me dat, onder openbaarmaking van vrijwel het complete medische dossier van de man, duidelijk te maken: voor klachten kon ik bij Cxrdxxn terecht, die dat dan wel weer met hem zou regelen. Iets wat ze natuurlijk ook in dit geval zouden doen, want ja: de overlast was er sinds tweeëneenhalve maand, en dat was precies de periode dat mijn bovenbuurman zijn woning had.

Toen er enkele weken later nog duidelijk geen verbetering was gekomen, belde ik de mensen van Cxrdxxn nog maar een keer. Ze hadden er iets van gezegd, de man zei zelf van niets te weten, maar als ik er op aandrong zouden ze het hem nog een keer vertellen. Bij te grote overlast zou hij zelfs teruggeplaatst worden in een gesloten inrichting, zo vertelde de man, daarbij duidelijk makend dat ik een dergelijke opsluiting dan wel op mijn geweten zou hebben. Uw maandelijkse hippie zei dan maar te hopen dat de situatie zich ietwat zou normaliseren, maar dat was niet het geval. En dus besloot ik zelf nogmaals naar boven te lopen (zodat de man zijn lot nog zelf in de hand had), waar ik dit keer voor zijn deur ook zijn bovenbuur tegenkwam: een oude dame die net als ik al enkele maanden zijn overlast moest doorstaan. Ook zij had Cxrdxxn regelmatig gebeld, maar daar werd ze langzamerhand zelf gek van. Ik zegde haar toe de volgende dag nog een keer te bellen. Misschien was een gesloten inrichting ook wel het beste voor de man. Gezien de angsten die hij uitschreeuwde, leek me de huidige situatie ook niet echt gezond.

De Cxrdxxnman wist van de klachten, maar het leek hem het beste een onderzoek in te stellen: hij had namelijk het vermoeden dat de overlast van iemand anders kwam. Zo’n onderzoek leek me complete onzin: Ik vertelde hem dat ik tijdens het geschreeuw altijd gestamp hoorde en dat ik zijn voetstappen dan op mijn plafond kon aanwijzen; de ‘boven-bovenbuurvrouw’ had er ook last van en zowel mijn als haar beide directe buren (ook degenen die niet doof waren) zeiden nooit iets te horen: hij moest het dus wel zijn. Maar het was maar goed dat hij zo’n onderzoek had ingesteld, zo vertelde de Cxrdxxnman me enkele weken later: De overlast kwam namelijk echt niet van boven. Wie die dan wel veroorzaakte wist hij ook niet, maar dergelijk gedrag paste nou eenmaal niet in zijn ziektebeeld.

En daar kon ik het mee doen. En dus volgden er nog honderden keren ‘kanker’, duizenden andere verwensingen, veel paniekgeluiden en een Noordzee aan toiletdoorspoelingen tijdens mijn avonden in Overtoomse Veld. Mijn ‘boven-bovenbuurvrouw’ besloot dan maar te verhuizen en werd daarmee weggepest uit de buurt. Ik nog niet. Nòg niet.

Wordt vervolgd