vrijdag 8 augustus 2008

Laatste War on drugs-journaal
Het Legalize!-war on drugsjournaal houdt er na ruim 3 jaar mee op. De redactie, bestaande uit Mariska van Wijngaarden, D.C. Lama, Puck Kniesmeier, Has Cornelissen, Willemijn Los en Derrick Bergman, heeft er geen zin meer in. De laatste editie, waarin de redactieleden voor een keer hun persoonlijke kijk op de nieuwsberichten geven, is nog te lezen in de EssensiE en de Highlife, en hieronder. Legalize! heeft als alternatief wel een hyves-pagina geopend.

War on drugs: ‘Dit is een godsdienst, een geloof’
Amerikanen zijn wereldwijd de grootste gebruikers van wiet en cocaïne, blijkt uit een studie onder 54.000 inwoners van zeventien landen (NRC, 1 juli 2008). De cijfers bewijzen dat de ‘war on drugs’ faliekant is mislukt: ondanks het strenge drugsbeleid heeft 16,2% van de Amerikanen ooit coke gebruikt en 42,2% wiet. De score voor Nederland: 1,9% coke en 19,8% wiet!

Je zou denken dat onze regering met deze cijfers in de hand eindelijk stelling gaat nemen tegen de mislukte Amerikaanse aanpak. Helaas… wij hebben Hirsch ‘the mummy returns’ Ballin als justitieminister. In de jaren negentig was deze man verantwoordelijk voor het ‘gecontroleerd’ doorvoeren van tienduizenden kilo’s wiet en coke. Deze IRT-affaire kostte hem destijds de kop, maar dat is blijkbaar vergeven en vergeten.

Sinds 2006 mag Hirsch Ballin zijn drugskruistocht (naar Amerikaans model) voortzetten, met zero tolerance en infiltratie als toverwoorden. Een tot mislukking gedoemde strategie, die miljoenen kost en onschuldige burgers criminaliseert.

Het deed me denken aan een uitspraak van de farmacoloog Otto de Vaal, die al in 1961 schreef over de mythes rond cannabis. Hij dacht: als mensen de feiten over drugs kennen, herzien ze vanzelf hun mening. Dat viel enorm tegen, vertelde Otto 32 jaar later: ‘Ik ontmoette alleen maar vijandigheden. Mensen, die geen enkele vakkennis of iets over het onderwerp gelezen hadden, werden witheet van woede. Hier is niets tegen te doen, dacht ik. Dit is een godsdienst, dit is een geloof.’

In essentie is er sindsdien weinig veranderd: drugsbestrijding is nog steeds een geloofskwestie en de gelovigen blijven hun ogen sluiten voor de feiten.
Derrick Bergman

Drugsprobleem no. 1: drugsbestrijding
De twee landen met het grootste ‘drugsprobleem’ zijn waarschijnlijk het cocaverbouwende Colombia en het opiumtelende Afghanistan. Niet het gebruik van de drugs is daar zo problematisch, noch levert het kweken van de gewassen er problemen op; het is de drugsbestrijding die de door oorlog verscheurde landen teistert.

De teelt van coca en opium voor de productie van cocaïne en heroïne (die uiteindelijk vooral in Westerse neusgaten en aderen verdwijnt) wordt door met name Amerika met draconische maatregelen bestreden. Hoewel Nederland vrijwel altijd de nodige vraagtekens plaatste bij dat beleid, ondersteunt ons land de gebruikte methodes wél.

Zo worden cocavelden in Colombia besproeit met gif uit Amerikaanse vliegtuigen, die opstijgen van en landen op Nederlandse vliegvelden op Aruba. Niet alleen de cocaplantages krijgen een lading gif over zich uitgestort, tevens alle andere gewassen én de plaatselijke bewoners worden vergiftigd. Nederland is ook niet te beroerd om de Amerikanen te helpen met het vernietigen van opiumvelden in Afghanistan.

Het resultaat in beide landen is dat de lokale bevolking haar (meestal enige) inkomstenbron verliest. En ook nog eens excessief vervolgd wordt. Terwijl er uiteindelijk nauwelijks een cocablad of papaverbol minder geproduceerd wordt (in Afghanistan is de opiumoogst afgelopen jaar juist tot een recordhoogte gestegen). En verschillende studies over dit onderwerp, zoals die van de internationale denktank Senlis Council, vrijwel altijd concluderen dat legalisatie van de teelt de beste oplossing is.
D.C. Lama

Handig: de testjunk
Druggebruikers en andere verschoppelingen van de maatschappij tonen zich al jaren dé ideale proefkonijnen voor de Nederlandse overheid om nieuwe wet- en regelgeving op uit te testen.

Zo waren deze Nederlanders de eersten waar de politie het preventief fouilleren op uitprobeerde, maakten zij direct (zonder pardon) kennis met de identificatieplicht en mochten ze verplicht afkicken met de SOV (Strafrechtelijke Opvang Verslaafden). Ook konden ze veroordeeld worden tot de ISD-maatregel (Inrichting Stelselmatige Daders).

Zij waren tevens de gelukkigen die de primeur van de zespersoonscel meemaakten. En het Amsterdamse ‘dijkverbod’ werd in eerste instantie uitgevonden voor lastige druggebruikers. De overheid maakte hele binnensteden junk- en probleemfiguurvrij door middel van gebiedsverboden. Opgeruimd staat netjes.

Speciaal voor randstedelijke hardcore druggebruikers met psychiatrische problemen (die duidelijk in de war zijn, maar geen grote misdrijven plegen) werd de zogenaamde ‘long stay kliniek’ in het leven geroepen. Dit is een gesloten inrichting in Beilen (Drenthe) waar de geselecteerden in alle rust drugsvrij de rest van hun leven mogen slijten achter veilige hoge hekken.

De brave burger hoeft niet meer bang te zijn voor politieke proefballonnetjes. De politiek heeft immers haar ‘testjunk’.
Willemijn Los

Repressie: het einde in zicht?
Zoals het geval is met vele argumenten die in de war on drugs opgevoerd worden, is de geïsoleerde positie van Nederland in de wereld wat betreft drugsbeleid klinkklare onzin. Iemand die zich een beetje in het wereldwijde beleid verdiept, weet dat vele naties wakker zijn geworden en niet meer als makke schapen Amerika volgen.

Alhoewel tegenstanders van het Nederlandse gedoogbeleid ons land afschilderen als een soort Sodom en Gomorra waar verslaafden de hele dag laveloos in de coffeeshop hangen met zakken vol pillen, kijken steeds meer buitenlandse politici de kunst bij ons af.

Belgische en Duitse burgermeesters pleiten voor een achterdeur-experiment. De Senaat van Mexico keurde een wet goed die het bezit van kleine hoeveelheden drugs legaliseert (de president wees de wet onder Amerikaanse druk af). In België mag je drie gram cannabis in bezit hebben. Spanje deed een mediwiet-experiment. Op een bijeenkomst van de Committee on Narcotic Drugs keerden bijna alle landen zich af van het Amerikaanse anti harm reduction standpunt. 106.000 Zwitsers zetten hun handtekening voor een referendum over cannabislegalisatie. Het Europese Parlement wil de Afghaanse opiumteelt legaliseren. Braziliaanse druggebruikers krijgen geen gevangenisstraf meer, maar een maatschappelijke taak. De Poolse minister van volksgezondheid wil het bezit van drugs voor persoonlijk gebruik decriminaliseren.

Al deze positieve ontwikkelingen in ogenschouw nemend, is het des te treuriger dat het Nederlandse ruimdenkende, vooruitstrevende drugsbeleid voor onze ogen afbrokkelt.
Mariska van Wijngaarden

Blijf op de juiste hoogte!
Dankzij internet is het eenvoudiger dan ooit om op de hoogte te blijven van het (inter)nationale nieuws over de war on drugs. De beste informatiebron is het Media Awareness Project (MAP), een Amerikaanse organisatie met een actieve Nederlandse afdeling. Op de volgende websites kun je je opgeven voor hun onovertroffen e-mail service: www.mapinc.org, www.mapinc.org/mapnl

‘Ik ben ervan overtuigd dat de toekomstige historicus die ons tijdperk gaat beschrijven zich, wat onze moeizame relatie met cannabis sativa betreft, zal verbazen over de geldverslindende koppigheid waarmee wij, organen van justitie, met een onuitvoerbare opdracht blijven rondtobben.’
Advocaat-generaal J. Wortel, WOD-journaal september 2005