dinsdag 1 april 2008

Ook voor de Iraniërs
De operatieplannen en conceptplannen van de commandanten bieden één enkele visie op de situatie. Oorlogsgames zijn een volgende stap: dan ga je het plan van de commandant spelen tegen de vijand en kijken hoe het afloopt. Dat deden de VS dus ook voor de invasie van Irak. (...) Dat werd helemaal uitgewerkt. Het probleem was dat het spel toen ophield. Het ging niet door met: 'Wat doen we als we winnen.'
Gepensioneerd luchtmacht-kolonel Sam Gardiner, gisteren in Tegenlicht: Het oorlogsspel. Zie ook No Plan, No Peace.

In 2002 onthulde ik de codenaam van het oorlogsplan voor Irak: Polo Step. Daarop volgde een van de grootste onderzoeken naar lekken in de geschiedenis van het Pentagon, maar bovendien raakte ik honderden bronnen in het leger kwijt. (...) Maar het feit dat in 1999 zes mannen met een oorlogsplan voor Iran bezig waren en er in 2005 600 man mee bezig waren, is een belangrijke factor. Niet alleen voor het Amerikaanse volk en het Congres, maar ook voor de Iraniërs.
William Arkin, militair commentator van de Washington Post. Gisteren in Tegenlicht: Het oorlogsspel.