zondag 9 maart 2008

Criminals in Action (C.I.A.)
Column van D.C. Lama voor de EssensiE van maart 2008

Wie wordt de nieuwe presidentskandidaat voor de Democraten? Als columnist moet je je eigenlijk nooit wagen aan toekomstvoorspellingen (zeker niet als je in een maandblad schrijft: de deadline ligt vroeg, het blad is lang in circulatie en de kans is daarom groot dat je column alweer achterhaalt is door de actualiteit), maar eerlijk gezegd interesseert het me sowieso niet veel. Noch Hillary Clinton, noch Barack Obama heeft tenslotte aangekondigd ook maar iets te willen doen tegen ‘s werelds grootste criminele organisatie: de CIA. Feitelijk zal de macht achter de politiek dus ook met een Democratische president van dezelfde soort blijven. Wie deze opmerking nog typeert als een ‘typisch linkse conspiracy-uitlating’, raad ik aan de film The War on Democracy te bekijken (o.a. te zien tijdens het Amnesty International Film Festival, van 26 t/m 30 maart in Amsterdam). Deze documentaire is een mooie opsomming van de vele coups op democratisch gekozen regeringen in Zuid-Amerika, die de afgelopen decennia door de CIA werden verzorgd, zoals de moord op president Allende van Chilli (ook te zien in A Promise to the Death op hetzelfde festival) en de coup tegen Hugo Chavez van Venezuela.

Oud-CIA’er Philip Agee in deze film: ‘Bij de CIA gaven we geen zier om democratie. Ik bedoel: het was prima als een regering was gekozen en met ons samenwerkte, maar als ze dat niet deden, dan betekende democratie helemaal niets voor ons. En ik denk niet dat dat vandaag wèl iets betekent.’ En omdat ik dat helaas nou ook denk, is er nog een reden waarom de Clinton/Obama-race mij niet kan boeien: ik denk niet dat de neoconservatieven de macht zomaar zullen opgeven. Wellicht halen de Democraten wel weer de meeste stemmen, maar dat gebeurde tijdens de verkiezingen van 2000 ook. The best democracy money can buy is de naam van het boek en de film die u dat nog eens kunnen uitleggen. Maar ook in 2004 stonden er alweer horden advocaten klaar om tot frustrerends toe in actie te komen wanneer zij één zogenaamde switch state te veel zouden verliezen. Toen Ohio naar de Democraten dreigde te gaan, verschenen zij al op televisie met waslijsten ‘geconstateerde onregelmatigheden’ die ze -op dezelfde wijze als destijds in Florida- ‘desnoods tot aan het Supreme Court’ wilden aanvechten. Waarop de Democratische kandidaat John Kerry (een dispuutsgenoot van George W. Bush) al snel instemde met de beslissende overwinning van de Republikeinen in Ohio, en daarmee van het land.

Voordat de Republikeinen zich aan deze techniek moeten overgeven, volgen er echter nog vele duizenden media-uren, waarin zich waarschijnlijk weer een ouderwets harde links/rechts-discussie zal ontvouwen. In de ogen van televisiezender Fox is Barack Obama zo’n beetje een kruising tussen een communist en Talibanstrijder, en Hillary Clinton is in de ogen van veel Republikeinen niets minder dan de Devil’s wife, typeringen die in de media nog veel naar voren zullen komen. De media in de VS (d.w.z.: de media met daadwerkelijk bereik) zijn in handen van slechts vijf grote bedrijven, wiens aandelen ook nog eens grotendeels onder dezelfde miljardairs zijn verdeeld. Wie met dergelijke macht geen eigenbelang nastreeft en politiek bedrijft, verraadt volgens kapitalistische principes de patriottische traditie. Nadat de haat tegen de Democratische kandidaten in alle toonaarden verkondigd is, zal de conclusie luiden dat Amerika ‘nu iemand nodig heeft die alle Amerikanen kan verenigingen’: de leider van die haatzaaiers dus.

Het neoconservatieve imago van de Republikeinse kandidaat John McCain (Op verkiezingsbijeenkomsten zong hij al vrolijk: ‘Bomb Iran!’) zal hem daarbij alleen maar helpen. Volgens de Nederlandse media is hij ‘gematigder dan Bush’ omdat ie Guantánamo Bay wil sluiten, maar dat is natuurlijk slechts symboolpolitiek: de CIA heeft al zoveel meer van die martelgevangenissen dan Guantánamo alleen! Zeker wanneer eerdergenoemde criminele organisatie weer een aanslag à la 9/11 pleegt, zal de harde taal van de media (na 9/11: Shut up! Shut up! Shut up!, zie de film Outfoxed) en John ‘meer troepen naar Irak dan Bush wilde’ McCain een Republikeinse verkiezingszege veilig stellen.

En mocht dat niet lukken, dan hebben ze nog altijd de oncontroleerbare stemmachines, die door slechts twee bedrijven worden gemaakt. Beide bedrijven zijn in handen van neoconservatieve Bush-vriendjes.

Maar columnisten moeten dus eigenlijk niet proberen de toekomst te voorspellen. Zeker niet als ze het zo zwartgallig zien als ik.