zondag 11 november 2007

Ontvangen krantenbericht
Voor wie zijn dierenliefde niet kwijt kan wegens praktische omstandigheden, zoals een te klein huis of een te volle agenda, is er sinds kort FlexPetz. Tegen betaling van zevenhonderd dollar per jaar kun je een rent-a-dog uitzoeken, de daghuur van 24,95 dollar (doordeweeks) of 39,95 dollar (weekend) komt daar nog bovenop. Dat is wel inclusief eten, speeltjes en andere benodigdheden. Het bedrijf is een succes: in korte tijd opende het in de VS drie filialen, meer zullen volgen - onder meer in Londen.
NRC Handelsblad, ?/?/2007.

Ergens rond 1997, 1998 schreef D.C. Lama voor maandblad EssensiE (en anders was het in '95 of '96 voor Highlife, in ieder geval nog ruim voordat er van die officiële hondenuitlaatservicebusjes door de stad reden) het verhaal 'Walking the Dog' (zie hieronder). Het verhaal werd opgenomen in Lama's verhalenbundel Hasjstickie Drugs uit 1999. Sindsdien droomt D.C. Lama over financiers voor nieuwe bundels (tegenwoordig al snel een boekje of vijf), maar vooralsnog met weinig succes.

Walking the Dog
Verhaal van D.C. Lama, uit: Hasjstickie Drugs (ISBN 9073508231)

In het Vondelpark zou het plan om zonder moeite immens rijk te worden ons vanzelf bereiken. Vandaar dat we daar die zomer een beetje in het gras lagen te blowen en af en toe een glas wijn dronken. 'Weet jij het al?' vroeg Mark mij zo nu en dan. Ik schudde mijn hoofd. 'Hier dan', zei hij en reikte mij de joint aan. 'Nog even alles op een rijtje zetten', zei ik na enkele trekjes. 'Het moet dus veel geld opleveren en zo min mogelijk inspanning vereisen.' Mark knikte: 'En als het kan moeten we er ook bij kunnen blowen.'

Het probleem werd even systematisch bekeken: 'de hele dag in het Vondelpark liggen blowen' was een uitstekend uitgangspunt en de vraag was derhalve hoe dat geld op zou kunnen leveren. In de verte liet een man gehaast zijn hond uit: aan zijn kleding te zien kwam hij uit Zuid, maar ook zijn haast verraadde dat eigenlijk al. 'Die gasten nemen wel een hond, maar hebben totaal geen tijd om ze uit te laten,' zei Mark met enige ergernis in zijn stem. 'Laten we een hondenuitlaatservice beginnen', spraken we tegelijk, waarmee ook direct de beslissing was genomen.

We maakten flyers, gooiden die in de wijde omgeving van het park door de brievenbus en hadden binnen vijf dagen 50 honden à 7,50 per dag. Mark had nog een neefje dat gek was van honden en voor 100 gulden per dag de honden ophaalde en in de gaten hield. Eens per week haalden Mark en ik bij onze klanten het geld op: de rest van de week rustten we uit in het gras met uitzicht op het neefje en de honden.

Het was een hete zomer en iedereen was gelukkig. De honden konden weer hond zijn; Amsterdam-Zuid kon zich volledig op carrières storten; het neefje was de held van alle honden en Mark en ik hadden ook niets te klagen.

'Raar eigenlijk', zei ik: 'dat mensen een dier nemen, maar er bijna nooit iets mee doen.' Mark haalde zijn schouders op: 'Waarschijnlijk vinden ze het leuk om eens in de zoveel tijd met dat beest te lopen. Ze vergeten alleen dat zo'n beest dat elke dag wil.' 'In dat geval', zei ik enigszins kwaad: 'moeten ze gewoon een hond van iemand lenen en die uitlaten.' 'En als je nou niemand met een hond kent?', vroeg Mark.

Ik had thuis een tafel opgehaald en op een stuk karton geschreven: 'Honden te huur: vanaf 10 gulden per uur. Marks neefje was er op een stoel achter gaan zitten en binnen enkele uren waren alle honden verhuurd. Toppers in het assortiment: Jack the Catcatcher (een slome cockerspaniël, luisterend naar de naam Leo: 17,50 p/u), Fast Eddie (irritante hond die altijd wegliep: 25 piek p/u) en Narco, the Original Dutch Drugdog (Find some real drugusers!!!: toeristen betaalden 50 gulden per uur voor zoiets spannends.). Als Narco bij ons in de buurt kwam deden we alsof we betrapt waren en riepen 'Oh jee, oh jee.' Narco kreeg van ons altijd koekjes.

Bovenstaand verhaal is in 2001 als Video exterieur 1 NFTA (onder de titel 'Honden') verfilmd door Remy van Heugten. Met o.a. Mila.