vrijdag 16 februari 2007

Grote Pauze
Column van D.C. Lama in de EssensiE van februari 2007.

Ze mailde me via mijn site (dat gaat echt heel makkelijk) en wilde wel eens weten wie toch altijd al die geile verhaaltjes schreef. Ze wist dat ik in Amsterdam-West woonde en daar ging ze toevallig ook naar school: we konden wel eens iets afspreken. En tegen sommige foto’s zeg ik nou eenmaal geen nee. Ze was jong, dat zeker, maar 19 en dus niet strafbaar. Zelfs niet onoorbaar, gezien het enthousiasme dat ze me bij binnenkomst liet blijken: ‘Een Lama zoals op de foto,’ sprak de EssensiE-lezeres: ‘Maar dan toch weer compleet anders.’ Ik liet haar wat van mijn wiet roken. ‘Leuk huis, woon je hier alleen? Ik word altijd zo geil van jouw verhaaltjes.’ ‘Leef je uit,’ antwoordde ik, waarop zij zich direct uitkleedde.

‘Jij kan echt lekker neuken,’ verklapte ze me even later. Ik knikte en zei dat dat ons kleine EssensiE-geheimpje zou blijven. ‘Nee, joh!’ riep ze uit: ‘Dat moet je iedereen laten weten! Er is grote behoefte aan mannen die tenminste wat presteren! Ik zal het morgen direct op school doorvertellen.’ Ik liet haar uit en ging weer aan het werk. ‘Wat ben ik toch een briljant schrijver,’ dacht ik even later zoals gebruikelijk weer. Maar ja: toen lag ik alweer een tijdje lam op de bank te blowen.

De volgende dag belde hetzelfde meisje -wat was haar naam ook alweer?- met twee klasgenoten bij me aan. ‘Grote pauze!’ riepen ze gedrieën. Daar leek het me op zich wel wat vroeg voor (ik had nog slechts mijn koffie gedronken en vier mailtjes bekeken), maar ik ben gelukkig flexibel van geest. Meisje 1 wilde nog wel een keertje met me spelen; meisje 2 wilde dat ook en meisje 3 wilde in eerste instantie alleen kijken. Totdat ze me bezig zag natuurlijk, want meisje 2 had zoiets ook nog nooit meegemaakt. Engels werd die middag van hun programma geschrapt en ‘s avonds dacht ik, compleet uitgeput op de bank: ‘Misschien moet ik dan morgen weer eens aan mijn column werken.’

Maar wat er toen gebeurde: ik weet het niet helemaal. Misschien dat ze op die school een hele progressieve schoolkrant hebben en één van die dames een lovende recensie over mijn kunnen had geschreven, maar de volgende ochtend werd ik al om tien uur uit mijn bed gebeld. Waar ik meteen weer naar terug kon, omdat twee volstrekt onbekende achttienjarigen mij stante pede wilden neuken. Daar kwamen om kwart over tien nog twee andere vriendinnen bij, die -toen ik hen na een uurtje weer uit liet- werden afgelost door weer drie andere meisjes. Maar dat was allemaal nog voor de grote pauze, waarin er op iedere vierkante meter van mijn huis wel wat losse slipjes lagen van vrouwen, die -al was het maar even- de Magic Lamastick graag eens in zich wilden voelen. En na de laatste les ging het gewoon weer verder, want zoals Hans de Booij al zong: ‘Ik houd van alle vrouwen, mijn hart is veel te groot.’

Mijn werk ging er ernstig onder lijden. Niet alleen de hoogste klassen van de school belden bij mij aan, maar ook vriendinnen van andere scholen, leraressen, buurtwerksters en zelfs politie-agentes, die het al geil vonden wanneer ik ze een tijdje naakt aan mijn plee vastketende. The word had spread, totdat ik mij na enkele dagen realiseerde: ‘Nee! Ik ben een Groot Schrijver, niet slechts op deze planeet om lekker en goed te neuken!’ Ik duwde één der kreunende vrouwen bij mij vandaan en nam het woord in mijn eigen huis: ‘Vanaf nu neuk ik alleen nog EssensiE-lezeressen!,’ beloofde ik plechtig en stuurde iedereen weg die niet alle columnisten van uw lijfblad wisten op te noemen.

Maar dat bleek dus alleen dat eerste meisje te kunnen en een agente die ik ergens bij de Sloterplas of zo had vastgebonden. Dat viel me toch wel enigszins tegen.