vrijdag 29 september 2006

Keiharde V.O.C.-mentaliteit
Het Nachtegal van D.C. Lama, dd 30 september 2006. Vannacht rond half 2 op 3FM in het programma van Giel Beelen.

Het is deze maand exact vijf jaar geleden dat de oorlog in Afghanistan begon. Zou dat op dezelfde grootse wijze worden herdacht als de aanslagen op 11 september 2001? Daar zijn tenslotte substantieel meer slachtoffers bij gevallen... Niet bij de Talibanleiders overigens, want zoals de film 9/11 Press for Truth al laat zien, werden zij in de eerste dagen van de oorlog onder toeziend oog van de Amerikanen Afghanistan uit gesmokkeld.

Nee, de meest slachtoffers waren, zoals in bijna iedere oorlog, gewone burgers en kinderen. Vrijwel direct na het begin van deze oorlog toonde de president van Venezuela, Hugo Chavez, enkele foto’s van door bommen getroffen kinderen en zei: ‘Het is goed dat ze de terroristen zoeken, maar niet zo. (...) Je moet terreur niet met terreur bestrijden.’

Maar aan ‘zonne rooie’ (zoals wij in Brabant zeggen) hadden wij als Nederland zijnde natuurlijk geen boodschap, want de bommen werden weer precisiebommen genoemd en het leger het sterkste, slimste en meest toegeruste leger in de geschiedenis van de mensheid. En zie: vijf jaar later is de kans groter dat dat zoontje van die zakenrelatie van de vader van de president van de Verenigde Staten (Bin Laden dus, een soort neefje van George W. Bush) is gestorven aan de tyfus dan door dat super-de-super-de-super-leger.

Volgens sommige mensen heeft het mislukken van die oorlog (en die mislukte oorlog in Irak) als positief gevolg dat Amerika nu niet zal besluiten Iran aan te vallen. Het spijt me het te moeten zeggen, maar voor de Amerikaanse regering zijn die oorlogen allerminst mislukt. De olieprijzen en -winsten zijn nog nooit zo hoog geweest; de bewakingsindustrie, de gevangenisindustrie en de wapenindustrie draaien op volle toeren en laten dat nou net de bedrijfstakken zijn waarmee die mensen al jaren hun geld verdienen.

Het enige probleem zouden de verkiezingen in 2008 kunnen zijn, maar dat is met een grootschalige aanslag en het daarbij horende patriotisme wel op te lossen. Bovendien is het overgrote deel van het mediabereik in de Verenigde Staten in handen van een klein groepje vrienden van de machthebbers en zijn de twee bedrijven die de stemmachines beheren uitgesproken Republikeins. Tijdens de verkiezingen in 2000 hebben de neoconservatieven al laten blijken er geen enkel probleem mee te hebben een verkiezinkje in eigen land te stelen.

En hoe gaat ons vaderland om met dat moderne imperialisme? De regeringspartijen konden het tijdens de algemene beschouwingen niet genoeg benadrukken: Woef woef, woef woef! Als een waar schoothondje riep Mark Rutte dat er alleen onder leiding van de Verenigde Staten vrede in de wereld mogelijk is, alsof hij de plannen van het Platform for the New American Century zelf had geschreven. Vooral ook omdat hij vlak daarvoor nog had geroepen: Repressie is keihard nodig! Jawel, met z’n allen naar de cel.

En dat is dan nog het zogenaamd liberale standpunt. Ik ging meteen aan de slag om voor dit programma een gekscherende column te schrijven over de wijze waarop de christelijke machthebbers dan wel niet moesten denken: een column waarin Verhagen en Donner, Hirsch Ballin en Balkenende mijmerden over die mooie tijd van kolonialisme en slavernij. En terwijl ik nog dacht dat dit misschien wel heel erg ver ging, hoorde ik de minister-president van Nederland in de kamer zeggen: Laten we zeggen: Nederland kan het weer. Die V.O.C.-mentaliteit!