maandag 13 februari 2006

Vakantie
Het Nachtegal van D.C. Lama, dd 3 februari 2006

Morgen ga ik een weekje op vakantie. En als ik kijk wat ik vandaag allemaal over D’66 en Wouter Bos wilde spugen, dan denk ik: daar ben ik ook hard aan toe. Je kan tenslotte niet zomaar alles over oud-Shellmedewerkers schrijven. Natuurlijk heeft dat bedrijf dankzij die imperialistische oorlogen de ene na de andere recordwinst geboekt (vorig jaar 23 miljard, zo maakten ze donderdag bekend), maar misschien moet ik mij er gewoon bij neerleggen dat onze militairen naar Afghanistan gaan en dat dit kutkabinet nog steeds niet nokken is.

Laat maar hangen... vakantie! Dat lijkt me trouwens ook een goed idee voor nog wel meer Nederlanders: om effe wat te relaxen. Ik vind het namelijk een beetje eng worden als ik een enquête over cartoonisten van TNS-Nipo lees. Tekenaars van politieke cartoons mogen niet de spot drijven met elk geloof, vindt maar liefst 54 procent. Het is nog geen anderhalf jaar na de moord op Theo van Gogh en de halve bevolking stemt alweer in met exact hetgeen de moordenaar voor ogen stond. Werd die enquête soms afgenomen door een man met een lange baard die mensen op straat aansprak met: ‘Hé! Vind jij dat normaal of zo, hè? Dat spotprenten de spot drijven?’

Vakantie. Ik vlieg morgenmiddag naar Egypte (Sharm el Sheik), maar ik was sowieso niet van plan daar ook maar enige cartoon te tekenen. Sinds ik weet dat ik ga, heb ik wel één keer een oud-CIA’er bij Zembla horen zeggen dat als de CIA van iemand af wil, dat ze hem dan naar Egypte sturen. Maar ik geloof CIA’ers per definitie niet meer, dus ik ga er gewoon vrijwillig heen. Mijn ouders zijn veertig jaar getrouwd, hiep hiep hoera, dat zijn leuke mensen en zij trakteren.

Er schijnt daar ook wel eens een Al Queda-aanslag te zijn geweest, daar in Sharm el Sheik. Maar daar weet ik gelukkig helemaal niets van af. 9/11, Londen, Saleh B.... okay, maar Sharm el Sheik. Daar heb ik me gelukkig nooit in verdiept. Daar heb ik ook nooit iets over gezegd. Dat ben ik ook helemaal niet van plan. En ik wil er die week eigenlijk helemaal niets over horen. Mijn belangrijkste doel is mijn neefje van drie te leren zwemmen zonder bandjes, want het wordt tijd dat hij eens een beetje een man wordt. Drie jaar en nog steeds zwemmen met bandjes.... sjongejongejonge. Wat een watje. Ik hoop niet dat ik mijn frustraties over die Afghanistan-missie op hem ga afreageren, want ja... 1.400 mensen hun leven laten riskeren in een imperialistische oorlog omdat je zo nodig minister-president wil worden... daar word ik wel behoorlijk pissed over, ja.

25 graden is het daar nu; er schijnt daar prachtig koraalrif te zitten en volgens de reclamespotjes is Egypte waanzinnig mooi. Dus nee, ik ben niet bang dat ze mij dat ongeluk met die boot van vanmiddag gaan aanrekenen, omdat ik nou eenmaal graag gebruik maak van de vrijheid van meningsuiting. Mijn belangrijkste stelling voor komende week luidt sowieso: om te zwemmen zonder bandjes, hoef je twee dingen te kunnen: boven water komen en naar de kant zwemmen. Zo moeilijk is het allemaal niet.

Links en bronnen:
* Winst Shell
* What the hell are we fighting for?
* Enquête TNS-Nipo over cartoons
* 2005 Sharm el Sheik-attacks (Wikipedia.org)
* Bootongeluk Egypte (Elsevier.nl)
* Zembla-uitzending met uitspraak over de Egyptische gevangenissen.