zaterdag 21 mei 2005

Hiphop appreciation week
Het Nachtegal van D.C. Lama, dd 21 mei 2005. Na te luisteren via deze link.

Het is deze week hiphop appreciation week. Hiphop wat? Hiphop appreciation week, a week to celebrate the culture. Dat mag je ook vieren als je niet van die wiekediewhat’s up y’all jo digidi jo-taal spreekt en zelfs als je zonder pet op op de fiets fietst en je broek gewoon rond je middel zit. Als je maar van hiphop houdt. Van die flow. Van het gevoel als toen ik als klein mannetje, ik was een jaar of 16, bij een vriend op zijn zolderkamertje eindelijk eens naar die nieuwe elpee ging luisteren waar iedereen al twee dagen over sprak. Waarvan zij telkens ‘South Bronx, South South Bronx’ in de klas riepen en waar zelfs nog iemand voor naar de rector werd gestuurd.

Dat vriendje had meteen dat nummer opgezet en ik moest toegeven: South Bronx klonk inderdaad heel erg dope. Het had wat Steady B had en wat Steady B zo dope maakte. Maar pas toen hij het album vanaf het begin opzette en de eerste maten van het nummer Poetry klonken, wist ik: dit is echt wat anders. Boogie Down Productions. Scott La Rock scratche en KRS One begon te rappen:

Well now you’re forced to listen to the teacher and the lesson
Class in is session...


En sindsdien luister ik naar KRS One. Dat ene album... dat tweede album, waarin hij zich ineens filosoof begon te noemen, stop the violence riep en verklaarde dat illegal business controls America. Zijn derde album, waarin hij the style you haven’t done yet deed, tegen mijn dovemansoren riep dat Jah Rules en waarin hij opriep dat you must learn, zodat ook mijn oren zich langzaam begonnen te openen. Het vierde album waarin hij uitlegde dat vlees eten voor stress in het lichaam zorgt, dat racisme een angst is die zich in allerlei vormen manifesteert en dat doorgeschoten materialisme de weg naar de persoonlijke ondergang is. Voor vier albums in drie jaar vond ik dat toch een hele aardige prestatie. Vooral als je je bedenkt dat de jaren ‘90 ondertussen waren aangebroken en de industrie sex and violence uit de stroming had gehaald om hiphop een commercieel succes te maken. Waar dat toe kan leiden was vorige week nog in Zembla te zien, waar TMF-rap kijkende pubers hun visie op seks verwoordden.

Ze noemen het hiphop, ze noemen het gangsta... it ain’t none of that.

Wie over hiphop spreekt, kan beter aan de buurtwerker denken die doelloos rondhangende jongeren aanspreekt dan aan die gasten die op de hoek van de straat meteen een M16 leegvuren op een voorbijrijdende politiewagen. Grandmaster Flash stond zich helemaal de tyfus te scratchen op door hemzelf georganiseerde feesten om er voor te zorgen dat de sfeer op straat gemoedelijk werd, niet om op te scheppen hoe bang iedereen wel van hem was. En omdat die echte hiphoppers zich niet door angst lieten leiden, nodigden zij die echte gangsters uit (als echte mensen zijnde) en zeiden dat ook zij wel hun lyrics mochten spitten zolang zij die anderen niet bedreigden. Hiphop you don’t stop. Join the movement.

De CIA bracht crack naar de ghetto; hiphop hield het grotendeels tegen. De straten werden beheerst door wapens en geweld; hiphop bracht victory over the streets. De wereld werd overgenomen door echte gangsta’s en Public Enemy zei over Bush: he’s a son of a bad man.

You must learn. Maar bijna iedereen in mijn omgeving haakte af toen KRS zijn album spiritual minded dropte, want als één woord mensen angst inboezemt is het wel ‘God’. If you read your Bible astrologically it's clearer zei diezelfde KRS One en inderdaad: bestudeer het heelal en beweer dan nog maar eens dat daar totaal geen leven is. Dat wat daar gebeurt geen enkele invloed heeft op wat er hier gebeurt en dat de cycli van de sterren en planeten geen profetie mogelijk maken. You must learn, You must learn; je moet leren luisteren naar de inner-voice en ook ik zou dat allemaal nog stuk beter moeten doen. Nothing in the world is impossible, rapte KRS op Kristyles, maar dat is niet makkelijk te accepteren.

Zo rapte Kris op zijn laatste album dat we elkaar binnenkort wel tegen zouden komen, maar daar had ik eerlijk gezegd weinig vertrouwen in. KRS One heeft een hekel aan vliegen en de kans dat ik snel naar de VS zou gaan om hem daar te treffen, zag ik ook niet snel gebeuren. Terwijl ik hem eigenlijk wel voor mijn 33ste verjaardag eens wilde zien. Want

when you hit 32 it occurs to you when you hit 33, now you can see...

Vertrouwen, daar gaat het om. Appreciate what hiphop is all about. Deze week, tijdens hiphop appreciation week, bereikte mij het bericht dat KRS One naar Nederland komt. Na bijna twintig jaar ga ik eindelijk een optreden van hem zien. De kaartjes heb ik al.

Nothing in the world is impossible
Listen to the shit that I drop on y’all
KRS One phillysophical
believe and achieve what you gotta do


Links:
hiphopappreciationweek.org
Temple of hiphop.org
KRS One.com