zaterdag 30 oktober 2004

Mailtje aan Giel Beelen
D.C. Lama is gestopt met zijn wekelijkse column in het nachtprogramma van Giel Beelen op 3FM. Hieronder is Lama's afscheidsmailtje.

Giel,

Eigenlijk had ik je dit al een aantal weken geleden moeten schrijven, toen je in je nachtprogramma dat Idolssterretje had zitten en je programma was omgedoopt tot ‘Boris-radio’. Het zal je ongetwijfeld in dank zijn afgenomen dat je zo bereidwillig meewerkte aan het nieuwe imago van dit jochie. Voor zijn fans is het tenslotte hartstikke stoer om eens wat langer op te mogen blijven, en aangezien jij in dat programma ook wel eens ruimte biedt voor minder gladgestreken producten uit de muziekindustrie, was zijn aanwezigheid natuurlijk een goede manier om van het lopende band-imago van Idols af te komen. Dat vaste programma-onderdelen als Peter de Ranzige Dichter en mijn column in de ogen van A&R-managers, pluggers en ander tuig uit de platenindustrie veel te ver gaan voor die ontluikende pubermeisjes, kan ik ook nog wel bedenken. En ik begrijp ook dat je voor drieëneenhalve ton per jaar niet alleen af en toe je lul uit je broek moet halen, maar er ook wel eens eentje in je mond moet nemen. Ik zou een andere afweging maken, but that’s up to you.

Wat mij wel stoorde was dat je me van tevoren niet op de hoogte had gebracht. Ik had die middag een column geschreven en wachtte die nacht tevergeefs tot jij mij, zoals gebruikelijk, daarvoor zou bellen. Toen je rond half drie nog niet gebeld had en ik eigenlijk iets anders wilde doen, stuurde ik je een mailtje, een sms’je op je privénummer en belde ik op het nummer dat je rechtstreeks met de 3FM-studio verbindt. Via dat nummer kon je zien dat ik je probeerde te bereiken, maar je besloot desondanks niet op te nemen. Je mailtje van de volgende dag met de excuses “Mail lach plat en telefoonoproep zag ik later” (Mail lag of lach niet plat... Je hebt er na die tijd zelfs nog enkele voorgelezen.) vond ik eerlijk gezegd wel vermakelijk. In de zin “Vond het nogal misstaan om uberhaupt iets te doen wat ik normaal doe” ontbrak tenslotte niet voor niets het onderwerp.

Ik heb je dit alles toen niet geschreven. De weg naar succes lokt bij eenieder wel eens opportunistisch gedrag uit en aangezien ik niet kan beoordelen welke argumenten naast bovenstaande reden hebben meegespeeld, besloot ik het maar te laten voor wat het was. Je had me een avondje voor lul laten wachten, maar gelukkig kon ik de column ook gemakkelijk een weekje later voorlezen. Een compleet pleidooi voor drugslegalisatie uit de monden van talrijke politie-agenten veroudert tenslotte niet zo snel. Zoals je weet is dat ook één van de belangrijkste redenen dat ik sinds 2002 graag mijn columns in jouw programma voorlees: omdat bijna iedere betrokkene ondertussen wel snapt dat legalisatie de beste oplossing voor de drugsproblemen vormt, maar dat daar niets aan verandert zolang de gewone man nog over drugs denkt als hen in de (door de DEA-gekeurde) Hollywood-films wordt voorgeschoteld.

Vorige week vrijdag had ik de hele dag gewerkt aan een column over wetenschappelijke onderzoeken naar marihuana. Aanleiding daarvoor was het schandalige optreden tegen een MS-patiënt uit Bovensmilde, wiens medicinale marihuana en kweekbenodigdheden waren afgepakt na een inval en die nu een rechtzaak boven het hoofd hangt, als ware hij een crimineel. Tegen tienen had ik de column gereduceerd tot een voor de radio acceptabele lengte en besloot ik (in tegenstelling tot eerdere plannen) thuis te blijven. Jij zou mij tenslotte al binnen enkele uren bellen. Om één uur hoorde ik echter op de radio dat jij een schnabbel had en daarom niet aanwezig was. Ik had dus wederom voor de kat z’n kut zitten wachten.

Zelfs dat had ik je kunnen vergeven, Giel. Ik ken je al wat langer dan vandaag en kijk met enige vertedering hoe het iconische landschap van Sterrenslagkandidaten jou als buitenechtelijk kind heeft opgenomen. Het biedt je de mogelijkheid om met je vak bezig te zijn en ik kan me voorstellen dat je hoofd wel eens overloopt van de vele verplichtingen (die een mens overigens altijd zelf aangaat).

Wat ik echter niet trek, is dat je blijkbaar het gedrag van al die patjepeeërs hebt overgenomen. Wilde je je er de eerste keer nog vanaf maken met een mailtje; dit keer heb ik je duidelijk laten weten er in ieder geval voor een volgende uitzending met je over te willen spreken. Ik kondigde je al aan dat dit voorval mij de druppel leek en dat ik dus hoogstwaarschijnlijk met mijn columns zou stoppen, maar schreef al eens eerder in een column voor je programma dat iedere analyse waardeloos geacht kan worden, indien men een open confrontatie met zijn opponent niet aan durft te gaan.

Dat jij er nu voor koos om verscholen achter de knoppen van je mengpaneel te bellen, en niet -zoals gevraagd- op een eerder tijdstip een 1 op 1-confrontatie aan te gaan, toont aan wat voor slappe lul je bent geworden. Verantwoording van slap gedrag alleen kunnen geven wanneer dit in de media geschiedt, is de meest trieste vorm van exhibitionisme, omdat het de zwakheden van de mens vergoelijkt binnen de context van die nepwereld en de daadwerkelijke confrontatie bagatelliseert tot een onderdeel van de immer voortschrijdende show.

Dat ook jij daar een duidelijk exponent van bent, bleek ook vanavond weer. Met leugens stel je de gang van zaken bewust verkeerd voor en schaadt je al tijdens ons gesprek je toezegging om hier buiten de uitzending om met me over te spreken.

Aan dergelijke praktijken wens ik niet meer mee te werken.

Lama

Jongejongejongejonge. Jezus, Lama. Wat kan jij de tering krijgen. Sjongejongejonge. Kijk toch eens even in de spiegel. Kijk toch even waar je zit met je leven. Kijk toch even wat je nu aan het doen bent. Ik vind dit zo sneu.
(Reactie van Giel Beelen)

Links:
Column over medicinale marihuana.
Column over politie-agenten tegen de war on drugs.

donderdag 28 oktober 2004

D.C. Lama bij Nachtland
D.C. Lama was vannacht te gast bij Nachtland, een programma van de RVU met Def P. Na afloop van de televisie-uitzending werd hij geïnterviewd voor de webradio-uitzending (voor televisie is hij te lelijk). De uitzendingen zijn altijd terug te luisteren (en te kijken) via deze webpagina.

Het eerste deel van dit gezellige undergroundfeestje is via deze link te bekijken (DC Lama wordt na 1 uur en 18 minuten geïnterviewd. Na het optreden van Casto en Don Poppo (na 1 uur en 36 minuten) leest Lama nog twee verhaaltjes voor.); het tweede deel van de uitzending vindt u hier.

maandag 25 oktober 2004

Nieuw op De Gezonde Roker

Gezag is...

En 233 cartoons in het archief.

zondag 24 oktober 2004

Ombudsman
De ombudsman van de Volkskrant schreef gisteren in zijn krant een stukje genaamd 'Vragen helpt, en klagen ook', waarin hij zijn heilzame werk prijst. Leuke aanleiding om nog eens op mijn correspondentie met hem over de 'Rob Outkerk-affaire' te wijzen. Na te lezen via deze link.

vrijdag 22 oktober 2004

Medicinale marihuana
Het Nachtegal van D.C. Lama, dd 22 oktober 2004.

In 1938 werd op initiatief van de burgemeester van New York het eerste wetenschappelijke onderzoek naar marihuana verricht. 31 wetenschappers concludeerden na 6 jaar medisch en sociologisch onderzoek dat marihuana (in tegenstelling tot wat de toenmalige wetgevers beweerden) niet leidt tot gewelddadig of asociaal gedrag, dat het geen onbeheersbare seksuele driften veroorzaakt en dat het niet leidt tot een verandering in de persoonlijkheidsstructuur.

Harry Anslinger, een diepgelovig christen en directeur van het Federaal Bureau van Narcoticabestrijding, liet alle exemplaren van het rapport die hij in handen kreeg vernietigen en verbood ieder verder onderzoek naar marihuana. De war on drugs, die onder zijn leiding tot bloei was gekomen, zette hij gewoon voort en werd uitgebreid met nog meer propaganda, die de verschrikkelijke effecten van het plantje moesten benadrukken. Dat daar geen enkel bewijs voor was, interesseerde hem niet. Hij kreeg ruim baan voor zijn werk en ieder jaar meer budget en behaalde in 1961 zijn persoonlijk hoogtepunt, toen alle landen die bij de VN waren aangesloten een verdrag ondertekenden waarmee marihuana overal ter wereld werd verboden.

Pas in 1967 werd er in Californië nog eens onderzoek naar marihuana gedaan, waarvan de conclusie kortweg luidde: mensen worden er vrolijk van, raken in een roes en vallen uiteindelijk in slaap.

Het daarop volgende onderzoek werd in 1972 gepresenteerd, toen Nixon als president was gekozen en in zijn verkiezingscampagne had beloofd met harde hand de misdaad en het morele verval aan te pakken. Omdat de federale overheid daar in principe niets over te zeggen had, maar wel over narcoticabestrijding ging, stelde Nixon miljoenen dollars beschikbaar om de gevaren van marihuana aan te kunnen tonen. Het groots opgezette onderzoek maakte echter korte metten met die veronderstelling en concludeerde: Marihuanagebruik leidt niet tot crimineel gedrag, maar wel tot selectieve vervolging van mensen. De politie zou de wetten gebruiken om mensen te vervolgen wiens haarlengte, huidskleur of politieke overtuiging hen niet aanstond en de afschrikwekkende werking van het verbod woog op geen enkele wijze op tegen de kosten ervan. De commissie deed de aanbeveling cannabisgebruik zo snel mogelijk te legaliseren.

Nixon was woedend en gooide het rapport in de prullenmand. Hij deed ook precies het tegenovergestelde van de aanbevelingen en richtte de DEA op, een bureau dat alle bestaande drugsbestrijdingsorganisaties bundelde en met nog meer mogelijkheden de jacht op drugs kon voortzetten. De DEA is tegenwoordig ook de instantie die toeziet op een zeer groot deel van de marihuana-onderzoeken en daar zelfs een zeer groot deel van betaald. Het mag duidelijk zijn dat dit objectief onderzoek onmogelijk maakt. Stel je eens voor dat die plant helemaal niet zo’n monsterlijke plantje is als zij er altijd van gemaakt hebben en dat het, om maar eens wat te noemen, zelfs een krachtig medicijn blijkt te zijn voor mensen met ziektes als aids, kanker, epilepsie, chronische pijn, hernia, migraine, pfeiffer, depressies, ME, reuma, pfeiffer en MS?

Tja, dan zou in ieder geval de farmaceutische industrie er nogal bij inschieten. Als je gewoon zelf dat onkruid kan laten groeien, scheelt hen dat een hoop omzet. Maar het leuke is: marihuana is wel dat krachtige medicijn. Lees het boek ‘De verboden medicijn’ van Lester Grinspoon. Lees het boek ‘Marihuana als Medicijn in de praktijk’ van Hendrik Geels, waarin tientallen gebruikers met verschillende ziektes over hun ervaringen spreken. Lees iedere maand de column van Ger de Zwaan in de EssensiE, waar hij geregeld vertelt over mensen die na jarenlang slopend medicijngebruik overstappen op cannabis en na een paar trekjes al helemaal opleven.

Marihuanagebruik zorgt ervoor dat heel veel mensen een groot deel van hun medicijnen met al hun nare bijwerkingen de deur uit kunnen doen. Het zorgt ervoor dat de misselijkheid die veel medicijnen opwekken onderdrukt worden. Cannabis zorgt ervoor dat patiënten weer eetlust krijgen, zodat zij weer meer weerstand tegen hun ziekte kunnen opbouwen. Mensen met migraine kunnen er weer door slapen. Reumapatiënten bestrijden hun pijnen ermee. Met een jointje per dag kan de oogziekte glaucoom bestreden worden. En bij MS-patiënten onderdrukt het de vreselijke spasmen die deze ziekte veroorzaakt.

De gezondheidsraad heeft in 1996 echter gezegd dat er onvoldoende feiten zijn die geneeskundig gebruik van cannabis rechtvaardigen. Maar hun onderzoek was gericht op één enkele stof in die plant die een bepaalde onderzochte werking zou moeten hebben. Het merendeel van dat onderzoek richtte zich dan ook synthetische THC, ontwikkeld door grote farmaceutische bedrijven. En dat werkte niet! Ergo: als je bij een afgeleid aftreksel van één van de stoffen uit die plant niet kan aantonen dat het een medicinale werking heeft, kun je dus gewoon blijven ontkennen dat cannabis een medicijn is voor mensen met ziektes als aids, kanker, epilepsie, chronische pijn, hernia, migraine, depressies, ME, pfeiffer, reuma of MS.

Maar tja... er zijn zoveel voorbeelden van mensen die er, ondanks dat zogenaamde gebrek aan bewijs, van zijn opgeknapt, dat de politiek na veel gezever een klein beetje door de bocht is gegaan. Er mocht één bedrijf komen dat onder zeer strikte voorwaarden cannabis mocht kweken. En die voorwaarden zijn zo ontzettend strikt dat de prijs van die marihuana veel en veel hoger is dan in de coffeeshop, waar het ook al niet goedkoop is. Zeker als je weet dat patiënten over het algemeen veel en veel meer blowen dan recreatieve gebruikers en zij vanwege hun ziekte niet meer kunnen werken en van een uitkering moeten rondkomen. Het ziekenfonds vergoedt daar geen cent van, want die verschuilt zich achter het eerdergenoemde onderzoek.

Is dat erg? Ja, dat is erg. Er groeit een plantje in ons landschap dat veel patiënten met vreselijke ziektes kan helpen en dat hen om valse redenen wordt onthouden. Dan kweek je het toch lekker zelf, zou je zeggen? Tuurlijk! Koop wat lampen en wat stekkies en je bent van het hele gezeik af. Zou je zeggen...

Vanmiddag sprak ik met de familie Moorlag uit Bovensmilde. Wim Moorlag is MS-patiënt die op advies van zijn neuroloog met medicinale marihuana begon. Zonder marihuana beginnen zijn spieren te trillen, kan hij niet lopen, komt hij nauwelijks uit zijn woorden, kampt hij met een concentratieprobleem en voelt hij zich vreselijk moe. Als hij zijn marihuana via de illegale weg koopt, kost hem dat ongeveer 300 euro per maand; via de apotheek zou hij nog minstens het dubbele, zo niet driedubbele kwijt zijn. En dat gaat nou eenmaal niet van een uitkering. Dus heeft de familie Moorlag besloten zelf dat plantje te kweken, zoals ieder mens zou doen als het om zijn eigen gezondheid gaat.

Maar helaas. Na een ruzie met de buren hebben de dames en heren van de politie daar onlangs een inval gehouden en alles meegenomen, tot op de laatste kruimel wiet aan toe. Er wacht hun nu een rechtzaak omdat zij criminelen zouden zijn.

Het morele verval dat Nixon zo hard wilde aanpakken, wordt ook door onze minister-president vaak aangehaald. Dit alles zal dus wel iets te maken hebben met normen en waarden.

Bronvermelding:
* Een groot deel van de feiten in het eerste gedeelte van deze column zijn afkomstig uit Grass, een documentaire van Ron Mann.
* Linkjes naar vermelde rapporten en sites over medicinale marihuana volgen binnenkort op deze site.

woensdag 20 oktober 2004

Dinsdag in de Engelenbak
Afgelopen dinsdag trad D.C. Lama weer op in theater De Engelenbak te Amsterdam. Zoals iedere drie weken sloot hij de avond af met een actuele tekst op het nummer "Feest op de planeet". D.C. Lama maakte deze keer ook gebruik van poppen (afkomstig uit de Bush & Balkenende Show-binnenkort op tv en internet) om zijn tekst te laten zingen. De tekst van gisteren luidde:

vast refrein:
‘t was weer een fijne week op aarde
zo’n week die je niet snel vergeet
en wie het nog weet
die mag het zeggen
het was weer feest op de planeet


Tatata Ta! Daar kwam ie dan, onze man in zware tijden,
vooral de allerzwakste groepen hadden teveel moeten lijden.
Maar ook hij, daar op zijn krukken, de premier van Nederland,
had niet alleen iets aan zijn voet, want er was ook iets aan de hand.

Er waren grote demonstraties en er was soms niet eens vervoer.
Men sprak hele grote woorden en er was veel geouwehoer.
Ik dacht: Nu komt het. Hij is beter en heel Nederland staat paf
Want hij zegt hele mooie woorden. Hij zegt: “Mensen, Ik treed af!”

refrein

Bush: Hey you there! Vuile hippie! Van die Vietnamdemonstraties!
Met je flipflopgedrag zou je nog meedoen met de nazi’s!
Kerry: Oh ja? En you dan? Olievriendje! Met je martelingspraktijken.
Het aantal banen is gedaald. De enige stijger: het aantal lijken.

En waar is Osama nou? Soms bij je familie op bezoek?
Of bij de dochter van Dick Cheney? Die slikt toch altijd moederkoek?
Bush: Ja, gadverdamme! Vieze Kerry. Vuile abortusmoordenaar!
God heeft het duidelijk omschreven: Alleen een man maakt vrouwen klaar!

Refrein

Bush: Moet ik hier nu iets gaan zeggen? Over computers op de straat?
Ik lees dat op dat briefje hier. Geen idee waar dat op slaat!
Eric O? Een marathon? Verkiezingen in Wit-Rusland?
Dat gaat daar toch net zoals met Poetin, die dictator van... uh... Friesland.

Edwin Wie? Spreekkoren waar? JP Balkenende wat?
Kerry: Ja, het is mij wel weer duidelijk. Ik win ook hier weer het debat.
Bush: Well you... motherfucker. You can’t tell me in the face!
‘cause if there a problem I can’t solve. I just say: Let’s bomb the place!


Oude teksten van Feest op de planeet zijn na te lezen via de volgende links:
28 september 2004
14 september 2004
19 mei 2004

Eerstvolgende optreden in de Engelenbak: 9 november, 30 november en 21 december (21/12 Tropische Winter Open Bak in KIT Tropentheater)

maandag 18 oktober 2004

Nieuw op De Gezonde Roker

Op De Gezonde Roker weer nieuwe stukken van Theo van Gogh, Ebru Umar, Ton Biesemaat, Paul Ruijs en Annelies van der Veer en cartoons van Gregorius Nekschot en D.C. Lama:

D.C. Lama kijkt South Park.

En een bomvol archief op www.degezonderoker.nl/lama/lamarchief.htm

vrijdag 15 oktober 2004

A brutal practice
Het Nachtegal van D.C. Lama, vannacht in het programma van Giel Beelen op 3FM.

Ik kijk graag naar de debatten tussen de Amerikaanse presidentskandidaten, al was het maar omdat het één van de weinige programma’s is die niet worden uitgezonden als ik nog maar net wakker ben. Maar het zal ook komen omdat ik een studie op het gebied van massacommunicatie heb gevolgd en er geen televisieprogramma is dat zoveel wordt onderzocht als juist die debatten. Hoe komt iemand sympathiek over? Hoeveel scheten laten Amerikanen tijdens de verschillende kandidaten? Bij welke kandidaat zijn er de meeste erecties? Het onderzoek dat mij het meest is bijgebleven toont aan dat mensen niet zozeer instemmen op grond van wat er wordt gezegd, maar vooral hoe het wordt gezegd. Niet echt een geruststellende gedachte als je bedenkt dat de uitslag misschien wel beslist of de Derde Wereldoorlog straks definitief zal uitbarsten, maar dat maakt zo’n debat natuurlijk wel extra spannend. Ik hoop dat George Bush geen tweede termijn krijgt om de wereld in zijn with or against us te splitsen en ben daarom voor John Kerry, die in zijn leven al eens eerder een onzinnige oorlog heeft proberen te stoppen.

En hij deed het goed in het laatste debat. Wat zeg ik: hij deed het geweldig! Kerry wordt wel eens verweten niet echt daadkrachtig over te komen, maar in het laatste debat was er maar één echte leider: John Kerry. De man was rustig, toonde een grote feitenkennis en viel Bush aan op ieder mogelijk punt waar diens beleid had gefaald. Hij liet merken een president voor alle Amerikanen te willen zijn en begon zijn slottoespraak ook zelfverzekerd met ‘my fellow Americans’. Bush stond er maar een beetje ongemakkelijk bij te stotteren en probeerde af en toe een grapje te maken, waaruit vooral bleek dat het hem niet echt interesseerde wat de gemiddelde Amerikaan er op achteruit was gegaan. Nee: het was duidelijk voor mij. Kerry had niet alleen aangetoond het alternatief voor die fundamentalistische christen te zijn, maar toonde zich tevens een waar president.

Tientallen miljoenen televisiekijkers konden zien hoe de huidige president werd gereduceerd tot een man die alleen voor de rijkste 1 procent van het land opkwam en ik wilde de vlag al uithangen omdat het gevaar van een compleet gepolariseerde wereld eindelijk geweken leek. Dat was in ieder geval mijn mening. Direct na het debat luisterde ik echter naar het commentaar van de zogenaamde deskundigen, die in uiterst voorzichtige bewoordingen slechts een kleine overwinning aan John Kerry wilden toeschrijven. Er waren ook nog wat analisten die Bush de winnaar vonden en die werden niet eens uitgelachen. Ik vond dat een flinke domper, want uit diverse onderzoeken is gebleken dat het uitroepen van een winnaar minstens zoveel invloed heeft op het stemgedrag als het debat zelf!

Het was al de tweede keer dat mijn vreugde ongegrond leek te zijn. Tijdens het tweede debat had ik namelijk een vergelijkbare ervaring. Toen vond ik Kerry overigens niet veel sterker dan George Bush, omdat hij toen nog niet de presidentiële uitstraling had als tijdens het derde debat en Bush nog overkwam als een sympathieke man met levenslust. Tot er een vraag uit het publiek kwam van een jonge vrouw met lang blond haar. Ze was me al eerder opgevallen in het publiek, maar dat is niet zo vreemd. Vraag mij op een willekeurig tijdstip in een willekeurige ruimte hoeveel vrouwen er met lang blond haar aanwezig zijn, en ik zal je het antwoord geven. De reden daarvan is simpel: ik vind lang blond haar waanzinnig geil.

De vrouw heette Sarah Degenhart en stelde aan Kerry een vraag over abortus. Wat zou hij tegen iemand zeggen die hem vertelde geen belasting te willen betalen, omdat dit eventueel gebruikt zou kunnen worden om abortusklinieken te financieren. Kerry ging er blijkbaar van uit dat zij een fanatieke tegenstander van abortus was, zoals een groot deel van de Amerikanen, en zei dat hij haar standpunt respecteerde, maar dat zoiets uiteindelijk, onder voorwaarden, de keuze van ieder afzonderlijk mens moest zijn.

Ik was het met Kerry eens, maar vermoedde dat hij zich vergiste. Op de één of andere manier (en ik heb tenslotte aardig wat gezichten van vrouwen met lang blond haar van dichtbij bekeken) dacht ik aan het gezicht van deze vrouw te kunnen zien dat zij zelf ook ooit een abortus had laten plegen. En dat zij deze vraag in een U-bocht stelde, omdat zij wilde weten of de presidentskandidaten begrip konden tonen voor haar beslissing, die in Amerika heel erg gevoelig ligt.

En in dat vermoeden werd ik bevestigd toen George Bush de tijd kreeg om antwoord op de vraag geven. Die had niet zoveel woorden nodig als Kerry en zei over abortus: It's a brutal practice. Nee, bij Bush hoef je niet aan te komen met verhalen over verkrachtingen en kindmoeders in de ghetto’s. It’s a brutal practice. A brutal practice! A brutal practice, meisje!

Het debat ging weer verder (over de oorlog in Irak) en op de achtergrond was Sarah Degenhart nog steeds in beeld. Ze huilde. Op haar wangen waren duidelijk tranen te zien en 40 miljoen televisiekijkers waren er getuige van. Sarah Degenhart. Ik vermoedde dat hele legers journalisten haar meteen zouden traceren om haar verhaal te publiceren. Binnen 24 uur zou heel de wereld weten hoe zij ooit zwanger was geraakt, hoe moeilijk haar beslissing was geweest en hoe zij zich voelde toen die Texaanse cowboy haar vertelde dat ze moreel gezien een slecht mens was. Niet alleen zou het de kansen op het presidentschap van George Bush verkleinen; het zou eindelijk een opening zijn in het rigide denken van die machtige anti-abortuslobby. Eindelijk zouden die Amerikanen zien dat er een grijs gebied was binnen dat zwart/witte denken. Ik kon niet wachten tot het debat was afgelopen en alle commentatoren over Bush zouden vallen, omdat hij met zijn botte opmerkingen een meisje aan het huilen had gemaakt.

Maar: geen woord daarover. Het was de Nederlandse televisie niet opgevallen; CNN had het niet opgemerkt en in geen enkele krant kon ik er ook maar iets over teruglezen. Gisteren heb ik haar naam op Google gezocht en vond daar bijna 200 hits. Nergens werd zij geïnterviewd of werd er iets over haar leven verteld en bijna alle links waren naar sites van anti-arbortusorganisaties, die haar prezen dat zij Kerry toch maar mooi als geldschieter voor doodsklinieken had ontmaskerd.

Het is mij wel duidelijk waarom ik na mijn studie geen communicatie-onderzoek ben gaan doen: ik begrijp namelijk helemaal niets van die Amerikanen.

Links:
Google-links Sarah Degenhart
Foto's van Sarah (Deze screenshots zijn gemaakt tijdens haar vraag en de antwoorden erop. De tranen kwamen later.)
Een stream van tweede debat tussen Bush en Kerry is te zien op www.c-span.org. Sarah stelt haar vraag na 1 uur en 19 minuten. De tranen zijn te zien tijdens de vragen die daarop volgen, hoewel dat via Internet lang niet zo duidelijk is als op televisie. Een beetje journalist moet de videoband echter nog wel kunnen achterhalen.
Transcript derde debat Bush-Kerry
Transcript tweede debat Bush-Kerry

maandag 11 oktober 2004

Nieuwe cartoon op De Gezonde Roker

D.C. Lama wil meer recessie.

En 231 cartoons in het archief.

De Gezonde Roker-auteur Micha Kat presenteert morgen in Den Haag zijn boek Lux Libertas en Leugens (Het morele en journalistieke verval van NRC Handelsblad). Vrienden van De Gezonde Roker zijn van harte welkom. Op de Gezonde Roker ook bijdragen van Theo van Gogh, Ton Biesemaat, Ebru Umar en Nadav Goldstoff. www.degezonderoker.nl

vrijdag 8 oktober 2004

De documentaireskijker
Het Nachtegal van D.C. Lama, vannacht rond half 3 op 3FM in het programma van Giel Beelen.

In maart 2003, zo’n twaalf jaar nadat Amerika voor het eerst Irak aanviel en -zoals iedereen toen al wist- een paar dagen voordat ze dat met haar shock & awe-aanval nogmaals zou doen, zat ik een avondje in hasjcafé De Dampkring. Het gesprek ging, zoals in die dagen wel gebruikelijk was- over de aanval met 3.000 bommen en raketten -meer dan tijdens de complete Golfoorlog van ‘91- die binnen afzienbare tijd in dat land zou beginnen. Het leek me toen al behoorlijk veel wapengekletter om slechts één man te doden, want volgens de verhalen stond Saddam Hussein als dictator behoorlijk alleen en zou het bevrijde volk direct na zijn verdrijving aan hun land en welzijn kunnen werken. Een groepje commando’s met wat back-up leek mij efficiënter, maar ik ben dan ook geen militair expert.

In de Dampkring werd plotseling 19 van Paul Hardcastle gedraaid. Door de horecazaak klonk het marcherende basloopje met de dreunende feiten: In World War II the average age of the combat soldier was 26... In Vietnam he was 19. Ninininininineteen.
Ik vermoedde dat het toeval was dat dit nummer zo vlak voor de nieuwe oorlog te horen was, maar het internationale gezelschap, dat altijd in deze coffeeshop te vinden is, viel even stil en dacht waarschijnlijk hetzelfde als ik aan mijn gesprekspartner vroeg: ‘Hoe oud zouden die gasten nu in Irak zijn?’
‘Wat maakt dat nou uit?’ was het antwoord: ‘Ze gooien er gewoon 3.000 bommen en raketten op!’

Maar ondanks die grootscheepse aanval kwamen er natuurlijk wel gewoon soldaten. Ze reden met tanks en jeeps naar Bagdad, gooiden in een strak geregisseerd decor een standbeeld omver en keken hun ogen uit in dat verre, vreemde land. Ze vorderden huizen en gebouwen en werkten aan hun opdracht: alle leden van de Baath-partij (zo’n beetje iedereen die in het land een functie vervulde) uit hun functie ontheffen en alle mogelijke terroristen opsporen.

Zondag waren er drie soldaten te zien in VPRO’s Tegenlicht; gasten die gehandicapt waren teruggekeerd van hun missie. Eentje van 37, vrijwilliger van de Nationale Garde, één van 22 en één van 21 jaar. Allemaal uit dorpjes en steden in het uitgestrekte Amerikaanse landschap met levens waarin het leger de vorming en verandering kunnen zijn waar ze naar op zoek waren, zoals dat net zo goed studeren, emigreren of een backpackersreis had kunnen zijn.

Al vrij snel na de grootschalige bombardementen zag je dezelfde soort jongens door de straten van Irak lopen, zonder voldoende tolken, maar met waanzinnige pakken en wapens die je zelfs niet in de meest uitgebreide amusementshal aantreft. In de Factor-documentaire ‘Gehate bevrijders’, zie je ze operaties uitvoeren en met verdachten communiceren: Get the fuck on the floor! Get the fuck on the floor! De jongens die zich al een tijdje man mochten noemen omdat ze in het leger zaten, schreeuwden tegen de mensen die hun taal niet spraken en gebruikten daarom maar wat meer volume.

A shithole,’ zo noemde één van die soldaten uit Tegenlicht Irak en wilde er het liefst de grootste woestijn ter wereld van maken. Op die manier denken was hem in het leger geleerd, zo bekende hij. En inderdaad: ook de anderen waren niet echt lovend over de mensen daar.

En zo werden de bevrijders al vrij snel als bezetters gezien. In Zembla was gisteren zelfs een Nederlandse Irakees, die terug naar zijn vaderland was gereisd en daarvoor nog over Amerikaanse bevrijders sprak, maar het nu vooral over ‘bezetters’ had. Omdat hij met rubberkogels was beschoten toen zijn auto iets te dicht bij een tank kwam, omdat er nog zo weinig was bereikt in de opbouw van het land en omdat ze overal zo prominent aanwezig waren, die jongetjes van ninininineteen. Of misschien waren ze trouwens wel 25!

Allemaal uit hun gemoedelijke plaatsje in de Verenigde Staten gehaald om elders ter wereld een dictator met weapens of mass destruction te verdrijven. En natuurlijk niet (dat kan niet vaak genoeg ontkend worden) vanwege de belangen van de olie- of wapenindustrie, waarmee het hele kabinet Bush zijn pre-pensioen heeft geregeld. En nu die dictator is gepakt, er geen weapens of mass destruction blijken te zijn, de bevolking zelfbestuur wil hebben en -ik zeg het nog maar een keer- zakelijke belangen nog steeds geen enkele rol spelen, begint de vraag zich op te dringen wanneer het daar nu eens voorbij zal zijn.

In VPRO’s Import werd gisteren een documentaire over John Kerry uitgezonden, die vertelde hoe hij na zijn tijd in Vietnam was begonnen met het openbaren van verhalen uit die oorlog. Dat hij in betogingen en televisieprogramma’s vertelde hoe al die jonge gastjes werden afgeschoten en hoe sterk de aversie tegen de Amerikanen was. Volgens die documentaire leidden deze verhalen er toe dat mensen zich nog eens afvroegen of die oorlog nou wel echt was wat de overheid hen voorspiegelde en leidde dat zelfs tot het einde van die oorlog.

Dan zou die uitzending van Tegenlicht, die overigens net als alle andere docu’s via mijn site te bekijken is, er misschien wel toe kunnen leidden dat in ieder geval de Nederlandse bevolking wil dat wij daar zo snel mogelijk vertrekken. Het lijkt mij namelijk hoog tijd om weer eens over die oorlog te praten, voordat onze regering zomaar weer ons verblijf daar verlengd en al die nininininineteen, 20, en 21-jarige gastjes laat afslachten.

Maar goed... dat die verhalen tot een einde van een oorlog kunnen leiden heb ik ook maar uit een documentaire. En dat is nog niet per definitie de waarheid.

Bekijk de genoemde docu's online:
VPRO's Tegenlicht: Purple Hearts
Documentaire over drie Amerikaanse soldaten op die zwaargewond raakten in Irak. Zonder armen of benen, blind en in alle gevallen getraumatiseerd moeten ze een nieuw leven beginnen in een land dat meer en meer twijfelt aan de juistheid van deze oorlog.
Ikons Factor: Gehate bevrijders
De juichende Irakezen van een jaar terug verzetten zich met de dag feller tegen hun bevrijders. Vooral de Amerikanen moeten het ontgelden. En dat komt niet alleen door de martelingen in de Abu Ghraib-gevangenis. Factor laat zien hoe snel de situatie in Irak is geëscaleerd.
Vara's Zembla: Veel liefs uit Irak
Deze zomer reisden tientallen Nederlandse Irakezen met hun gezinnen terug naar hun vaderland. Allemaal willen ze familieleden en vrienden terugzien en meehelpen aan de wederopbouw. Dat gaat echter niet zonder problemen.
VPRO's Import: Going Upriver (geen stream beschikbaar)
The film traces Kerry’s early life as a young man who chooses to enlist in the Navy and to go to Vietnam. The film reveals intimate, first person accounts of Kerry’s war service through his own private letters, his eloquent journal, and the vivid memories of the men who served at his side. When Kerry came home disillusioned by the war, he and his fellow Vietnam Veterans challenged Congress and the Nixon administration.

Gerelateerde documentaires:
Factor: Huurlingen in Irak
Ieder gewapend conflict trekt huurlingen aan. Maar in Irak is het aantal ongekend groot: 15.000 man.
Factor: De verborgen soldatenziekte
Militairen die worden uitgezonden voor een vredesmissie lopen grote gezondheidsrisico's. De gevolgen van de extreme ervaringen en spanningen komen vaak pas na vele jaren aan het licht. Van de 75.000 Nederlandse militairen die in de afgelopen 25 jaar op pad zijn gestuurd, lijden er bijna 4000 aan een posttraumatische stress stoornis (PTSS).
Tegenlicht: Mission Impossible
Een reconstructie van de VN-missie in Irak, waarin gesprekken met de naaste medewerkers van Sergio de Mello. Zij vertellen hoe de VN door de Veiligheidsraad met een onmogelijk mandaat op pad werd gestuurd en zo in een moeras is terecht is gekomen waar ze niet meer uitkwam.
Zembla: De Amerikaanse propaganda-oorlog
Tegenlicht: Wat moet ik begrijpen om de oorlog te begrijpen?
Debat over de geschiedenis van Irak.
Tegenlicht: Guantanamo Bay
Wat gebeurt er met de mensen die de Amerikanen in het kader van hun 'war on terrorism' hebben opgepakt, en vast hebben gezet in Guantanamo Bay?
Tegenlicht: Regel uw eigen pre-pensioen bij de Garlyle Group... and start a war!.

donderdag 7 oktober 2004

10 jaar Zone 5300

Zone 5300, het tijdschrift voor strip, cultuur en curiosa, bestaat 10 jaar en lanceerde gisteren in Off Courso de geheel vernieuwde Zone 5300. In het jubileumnummer geen terugblik met 10 jaar zelfbevlekking, maar een extra dik nummer met 14 jonge striptekenaars: Alice, Eibert Draisma, Dumboh, Stijn Gisquière, Floris de Goede, Kalepeb, Niels Kalk, Nozzman, Johan Potma, Maarten De Saeger, Schwantz, Simon Spruyt, Maarten Vande Wiele en Judith Vanistendael. (voor de volledige inhoud: klik hier)

De column van D.C. Lama staat voortaan op een nieuwe vaste plek. Op de laatste pagina van Zone zijn ieder kwartaal de belevenissen van deze striptekenheld te lezen in:
De Laatste plaats voor D.C. Lama.

Zone 5300 is voor 5,95 te koop bij Bruna, maar ook bij de betere boekhandel. Website: www.zone5300.nl

dinsdag 5 oktober 2004

Nieuwe EssensiE

Na EssensiE 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39,40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86 en 87, kunt u deze maand naar uw favoriete coffee-, grow- of smartshop voor

EssensiE nummer 88 (oktober 2004)

Met daarin uiteraard de columns van:

Def P.
Simon Vinkenoog
Giel Beelen
Arno Adelaars
Mokum
onze hoofdredacteur
en
D.C. Lama's verhaal 'Ontvoering'.

Verder: een interview met zangeres Anouk en artikelen over Salvador Dali, afluisterpraktijken in Nederland, het cocamuseum dat deze maand in Nederland te bezichtigen is (bij de MDHG; Binnenkant 46 te Amsterdam), Andre Hazes, het cocaïnegebruik van George W. Bush, popfotograaf Dimitri Hakke en een artikel over de uitspraak van de kantonrechter in Eindhoven.

Uiteraard ontbreken ook de brancheberichten niet: van het Platform Cannabisondernemingen Nederland, de Bond van Cannabis Detaillisten, de stichting Patientenbelangen Medische Marihuana, de Stichting Rokersbelangen, de Vereniging Landelijk Overleg Smartshops en het war on drugsjournaal van Stichting Legalize!

In de rubriek Net Goed (gratis muziek via Internet) aandacht voor de sites van RA-X (electro), Fata Morgana (Nederhop), Laguerra ("hardcore en metal, gemixt met de ‘flow’ van hiphop en reggae"), Lowereast (hiphop uit Zuid-Oostelijk Nederland) en Lowlands Alternative Music Archives (verzamelsite van Nederlandse undergroundbandjes, die -voor de goede orde- net zo min iets te maken heef met DC Lama als dat simplistische kutprogramma De Lama's).

Ook altijd leuk: de strip van Spekkie Big.
Ook altijd handig: de beste kweektips.
Ook altijd makkelijk: de belangrijkste krantenknipsels op drugsgebied.

Een abonnement op EssensiE kost 26 euro per jaar en wordt verzorgd door FDS.

Zie www.essensie.nl

maandag 4 oktober 2004

Nieuwe cartoon op theovangogh.nl a.k.a. De Gezonde Roker

D.C. Lama kent de vernieuwingen in het sociale beleid.

Ruim 230 cartoons in het archief.