zaterdag 30 oktober 2004

Mailtje aan Giel Beelen
D.C. Lama is gestopt met zijn wekelijkse column in het nachtprogramma van Giel Beelen op 3FM. Hieronder is Lama's afscheidsmailtje.

Giel,

Eigenlijk had ik je dit al een aantal weken geleden moeten schrijven, toen je in je nachtprogramma dat Idolssterretje had zitten en je programma was omgedoopt tot ‘Boris-radio’. Het zal je ongetwijfeld in dank zijn afgenomen dat je zo bereidwillig meewerkte aan het nieuwe imago van dit jochie. Voor zijn fans is het tenslotte hartstikke stoer om eens wat langer op te mogen blijven, en aangezien jij in dat programma ook wel eens ruimte biedt voor minder gladgestreken producten uit de muziekindustrie, was zijn aanwezigheid natuurlijk een goede manier om van het lopende band-imago van Idols af te komen. Dat vaste programma-onderdelen als Peter de Ranzige Dichter en mijn column in de ogen van A&R-managers, pluggers en ander tuig uit de platenindustrie veel te ver gaan voor die ontluikende pubermeisjes, kan ik ook nog wel bedenken. En ik begrijp ook dat je voor drieëneenhalve ton per jaar niet alleen af en toe je lul uit je broek moet halen, maar er ook wel eens eentje in je mond moet nemen. Ik zou een andere afweging maken, but that’s up to you.

Wat mij wel stoorde was dat je me van tevoren niet op de hoogte had gebracht. Ik had die middag een column geschreven en wachtte die nacht tevergeefs tot jij mij, zoals gebruikelijk, daarvoor zou bellen. Toen je rond half drie nog niet gebeld had en ik eigenlijk iets anders wilde doen, stuurde ik je een mailtje, een sms’je op je privénummer en belde ik op het nummer dat je rechtstreeks met de 3FM-studio verbindt. Via dat nummer kon je zien dat ik je probeerde te bereiken, maar je besloot desondanks niet op te nemen. Je mailtje van de volgende dag met de excuses “Mail lach plat en telefoonoproep zag ik later” (Mail lag of lach niet plat... Je hebt er na die tijd zelfs nog enkele voorgelezen.) vond ik eerlijk gezegd wel vermakelijk. In de zin “Vond het nogal misstaan om uberhaupt iets te doen wat ik normaal doe” ontbrak tenslotte niet voor niets het onderwerp.

Ik heb je dit alles toen niet geschreven. De weg naar succes lokt bij eenieder wel eens opportunistisch gedrag uit en aangezien ik niet kan beoordelen welke argumenten naast bovenstaande reden hebben meegespeeld, besloot ik het maar te laten voor wat het was. Je had me een avondje voor lul laten wachten, maar gelukkig kon ik de column ook gemakkelijk een weekje later voorlezen. Een compleet pleidooi voor drugslegalisatie uit de monden van talrijke politie-agenten veroudert tenslotte niet zo snel. Zoals je weet is dat ook één van de belangrijkste redenen dat ik sinds 2002 graag mijn columns in jouw programma voorlees: omdat bijna iedere betrokkene ondertussen wel snapt dat legalisatie de beste oplossing voor de drugsproblemen vormt, maar dat daar niets aan verandert zolang de gewone man nog over drugs denkt als hen in de (door de DEA-gekeurde) Hollywood-films wordt voorgeschoteld.

Vorige week vrijdag had ik de hele dag gewerkt aan een column over wetenschappelijke onderzoeken naar marihuana. Aanleiding daarvoor was het schandalige optreden tegen een MS-patiënt uit Bovensmilde, wiens medicinale marihuana en kweekbenodigdheden waren afgepakt na een inval en die nu een rechtzaak boven het hoofd hangt, als ware hij een crimineel. Tegen tienen had ik de column gereduceerd tot een voor de radio acceptabele lengte en besloot ik (in tegenstelling tot eerdere plannen) thuis te blijven. Jij zou mij tenslotte al binnen enkele uren bellen. Om één uur hoorde ik echter op de radio dat jij een schnabbel had en daarom niet aanwezig was. Ik had dus wederom voor de kat z’n kut zitten wachten.

Zelfs dat had ik je kunnen vergeven, Giel. Ik ken je al wat langer dan vandaag en kijk met enige vertedering hoe het iconische landschap van Sterrenslagkandidaten jou als buitenechtelijk kind heeft opgenomen. Het biedt je de mogelijkheid om met je vak bezig te zijn en ik kan me voorstellen dat je hoofd wel eens overloopt van de vele verplichtingen (die een mens overigens altijd zelf aangaat).

Wat ik echter niet trek, is dat je blijkbaar het gedrag van al die patjepeeërs hebt overgenomen. Wilde je je er de eerste keer nog vanaf maken met een mailtje; dit keer heb ik je duidelijk laten weten er in ieder geval voor een volgende uitzending met je over te willen spreken. Ik kondigde je al aan dat dit voorval mij de druppel leek en dat ik dus hoogstwaarschijnlijk met mijn columns zou stoppen, maar schreef al eens eerder in een column voor je programma dat iedere analyse waardeloos geacht kan worden, indien men een open confrontatie met zijn opponent niet aan durft te gaan.

Dat jij er nu voor koos om verscholen achter de knoppen van je mengpaneel te bellen, en niet -zoals gevraagd- op een eerder tijdstip een 1 op 1-confrontatie aan te gaan, toont aan wat voor slappe lul je bent geworden. Verantwoording van slap gedrag alleen kunnen geven wanneer dit in de media geschiedt, is de meest trieste vorm van exhibitionisme, omdat het de zwakheden van de mens vergoelijkt binnen de context van die nepwereld en de daadwerkelijke confrontatie bagatelliseert tot een onderdeel van de immer voortschrijdende show.

Dat ook jij daar een duidelijk exponent van bent, bleek ook vanavond weer. Met leugens stel je de gang van zaken bewust verkeerd voor en schaadt je al tijdens ons gesprek je toezegging om hier buiten de uitzending om met me over te spreken.

Aan dergelijke praktijken wens ik niet meer mee te werken.

Lama

Jongejongejongejonge. Jezus, Lama. Wat kan jij de tering krijgen. Sjongejongejonge. Kijk toch eens even in de spiegel. Kijk toch even waar je zit met je leven. Kijk toch even wat je nu aan het doen bent. Ik vind dit zo sneu.
(Reactie van Giel Beelen)

Links:
Column over medicinale marihuana.
Column over politie-agenten tegen de war on drugs.