vrijdag 30 juli 2004

Geen Nachtegal
In verband met de vakantie van Giel Beelen (Lama heeft nooit vakantie) is er vanavond (en volgende week) geen Nachtegal van D.C. Lama op 3FM. De volgende column is er weer in de nacht van 13 op 14 augustus. Daarom op de site een oude Ochtendgal van D.C. Lama, d.d. 24 oktober 2002.

Reclame in de tram
Het Ochtendgal van D.C. Lama, d.d. 24 oktober 2002

Afgelopen week heb ik weer eens de tram genomen; normaal fiets ik alles in Amsterdam. Maar als ik de tram neem ben ik altijd behoorlijk blij, want dat doe ik namelijk alleen als ik de avond ervoor mijn fiets in de stad heb laten staan en een taxi naar huis heb genomen. En dat doe ik eigenlijk alleen als ik een vrouw heb opgepikt.

Maar van de week mocht ik mij weer lekker laten afstempelen en stapte in lijn 13 vanaf de halte in mijn wijk, waar al die politici zo de mond vol van hebben, maar waar zij eigenlijk alleen op zogenaamd werkbezoek komen.

De tram is in de winter één van de weinige ontmoetingsplekken in mijn wijk, die vlak achter de ringweg en net voor de Sloterplas ligt. Verder is er eigenlijk alleen de supermarkt, waarbij de bevolking is verdeeld in zogenaamde Dirkjes en Albertjes. In de supermarkt moeten de mensen ook gewoon druk spulletjes in hun winkelkarretje stoppen, dus echt veel tijd om op of om te zien naar de medemens is er niet.

Nee, dan de tram! Je hebt niets te doen, dus in de tien minuten, het kwartiertje of hoe lang je dan ook moet reizen, kijk je beetje om je heen en ziet dat al die andere mensen in de stad, net als jij, soms met vrienden praten, net boodschappen hebben gedaan, een rare muts ophebben, verdrietig zijn of juist blij zijn of dat ze ook maar wat om zich heen zitten te kijken. Dat het kortom gewoon andere mensen zijn en dat de wereld niet alleen bestaat uit mensen die op televisie komen.

Maar dat is sinds vorige week veranderd. De nieuwe trams in Amsterdam hebben sinds kort namelijk televisiemonitoren, waar non-stop reclame op wordt uitgezonden. In flitsende beelden zien we voortaan -ook in de tram- perfect geschapen mensen, die zo ontzettend gelukkig zijn omdat zij wel het allernieuwste hippe kutproduct hebben gekocht. En de hele tram, van voor tot achter, staarde dan ook uitdrukkingsloos naar de monitoren, die strategisch rechtsboven in ieder tramdeel waren opgehangen.

Bewegende beelden op een televisiescherm!; Het is tegen het menselijk instinct om zoiets te negeren. En zelfs toen dezelfde reclames voor de derde keer voorbij kwamen, staarden de reizigers nog steeds met z’n allen naar de zuigbuis, waar op spetterende wijze van afspatte: ‘Feel Free, buy this!’

Toen ik na een tijdje aan de conductrice vroeg of ze die schermen ook uit kon zetten, kreeg ik te horen: ‘Je hoeft er niet naar te kijken, hoor.’ Maar ik had niet het idee dat iedereen er nou bewust voor koos om er wel naar te kijken.

Behalve televisieschermen hangen er ook beveiligingscamera’s in de nieuwe trams. En die zullen hard nodig zijn. Als mensen niet meer naar elkaar kijken, neemt de onverschilligheid alleen maar toe. En aangezien ook niemand in de tram zo perfect gelukkig was als in de reclame, groeien ook de frustraties.

Zelfs de vrouw die ik de avond ervoor had opgepikt, viel in het niet bij de slanke, in bikini geklede blondine met haar nieuwe mobiele telefoon. Ze was de enige in de tram, die vriendelijk naar me lachte.