zaterdag 3 juli 2004

DHC Diss
Het Nachtegal van D.C. Lama, voorgelezen in het nachtprogramma van Giel Beelen op 3FM in de nacht van vrijdag 2 op zaterdag 3 juli 2004.

De vrijwel geheel onbekende hiphopgroep Den Haag Connection is in het nieuws vanwege haar Hirsi Ali Diss. Met teksten als Ik snij je in tweeën en dump je in één van de zeven zeeën en We zijn bezig met het voorbereiden van een liquidatie, bommenactie, tegen Hirsi Ali. Dat is mijn reactie voor de onrust die gezaaid wordt op de televisie, praten over integratie wordt op weinig subtiele wijze gesproken over het doden van VVD-Tweede Kamerlid Ayaan Hirsi Ali.

Nou is het in hiphop niet ongebruikelijk iemand een gruwelijke dood toe te wensen (iemand in tweeën snijden is wat dat betreft nog redelijk coulant: er zijn ook nummers waarin eerst wat tenen en vingers worden geamputeerd en waarin de dood dan nog heel lang op zich laat wachten), maar in een tijd dat ketchup gooien al op celstraffen van 10 dagen of langer komt te staan en de minister-president een brief stuurt naar een columnist wiens woorden uit hun verband worden gerukt, is zoiets al snel aanleiding tot een maatschappelijke discussie.

Laten we in ieder geval blij zijn dat er weer eens Nederlandstalige rappers geïnteresseerd zijn in politieke en maatschappelijke onderwerpen. Op wat uitzonderingen na als Raymzter en de Osdorp Posse, leken de meeste rappers zich de laatste tijd vooral bezig te houden met het battlen tegen elkaar, waarbij het inhoudelijke niveau niet veel verder reikt dan ‘Jij bent een lul’, ‘Niet waar! Dat ben jij!’ Uiteraard onderbouwen die post-Wu Tang-rappertjes dat met het argument dat dat ‘echt hiphop is’, maar zij zijn dan ook vooral een product van de door de muziekindustrie geïncorporeerde rebellie, die zich vanaf dat moment niet meer tegen de macht, maar tegen de eigen groep richt. Follow me? every mother, father, son, daughter? Zoals KRS One het op zijn laatste album al verwoordt: Hiphop is all about victory over the streets. En die zal er nooit zijn zolang gastjes je daar alleen maar lopen uit te schelden.

Maar goed: terug naar die doodsbedreigingen van DHC aan het adres van Ayaan Hirsi Ali: zouden die ook maar enigszins effectief zijn? Ik denk het niet. Los van mijn ideeën over Hirsi Ali en het toepassen van geweld in het algemeen: als je dan toch iemand bedreigt, maak dan in ieder geval duidelijk wat je van zo’n persoon verlangt. Dat zij nooit meer iets over integratie en de islam mag zeggen, lijkt me geen realistische doelstelling. Nee, wat dat betreft zou DHC nog een voorbeeld kunnen nemen aan Public Enemy, dat in 1991 By the time I get to Arizona uitbracht en daarin wel een hele duidelijke eis op tafel legde.

Het nummer was min of meer een vervolg op Happy Birthday van Stevie Wonder. Dat nummer wordt nu nog regelmatig om 12 uur in de kroeg gedraaid als er iemand jarig is, maar is eigenlijk een ode aan Martin Luther King. Stevie Wonder streed begin jaren ‘80 om de geboortedag van Martin Luther King een nationale feestdag in heel Amerika te maken en nam dit nummer op om daar bekendheid aan te geven. Met succes: de ene na de andere staat besloot 15 januari een feestdag te maken en alleen Arizona bleef dit categorisch weigeren. Het vrolijke positieve liedje werkte dus blijkbaar niet bij iedereen.

Een paar dagen voordat hij werd doodgeschoten, had Martin Luther King het zelf al een keer gezegd: als de staat weigert te luisteren naar geweldloos protest, is er soms geen andere mogelijkheid dan je op andere manieren te verzetten. Toen Arizona dus bleef weigeren ook maar één feestdag voor de zwarte bevolking in het leven te roepen, kwam Public Enemy met By the time I get to Arizona. En de beat van dat nummer klonk lang niet zo vrolijk als Happy Birthday to you.

Rapper Chuck D. zit in dat nummer in zijn auto en is op weg naar de gouverneur van de staat Arizona. What he need is a nosebleed. Read between the lines, then you see the lie. (...) I’m on a one mission to get a politician to honor or he’s a goner by the time I get to Arizona rapt hij daarin zonder veel te verbloemen, en vervolgt even later vol zelfvertrouwen: PE number one gets the job done. When it’s done and over was because I drove’er. Thru all the static Not stick but automatic. En nee.. Je zult in dat nummer niet letterlijk horen dat Public Enemy of één van haar fans de gouverneur daadwerkelijk door zijn kop zal schieten als hij Martin Luther King’s verjaardag geen nationale feestdag maakt, maar ondertussen heeft de hele staat op die dag gewoon vrij en viert het de geboortedag van de man die in opstand kwam tegen onderdrukking. En eerlijk gezegd ben ik er nog niet over uit wie daar nu de meeste overeenkomsten mee vertoont: Ayaan Hirsi Ali of die rappertjes van DHC.