donderdag 31 juli 2003

Een na laatste
Het Ochtendgal van D.C. Lama van 24 juli 2003, iedere donderdagochtend op 3 FM in het programma van Giel Beelen.

Het is donderdag 31 juli 2003 en één vraag begint steeds urgenter te worden: Waar moet ik het tijdens mijn Ochtendgal nog allemaal over hebben, voordat deze wekelijkse column op 7 augustus aanstaande ophoudt te bestaan? U weet het: de invloed van het Ochtendgal van D.C. Lama moet niet worden onderschat. Het mag dan misschien wel kwart voor zes in de ochtend zijn, een tijdstip waarop het merendeel van de bevolking nog ligt te slapen: voor wie wakker is, is het vaak de eerste gestructureerde gedachte van de dag.

Als ik daarom bijvoorbeeld bericht over de uitlevering van Nederlandse staatsburgers aan het idiote Amerikaanse rechtssysteem, zoals ik reeds verschillende keren heb gedaan, is er een grote kans dat mensen daar nog even over nadenken. En wanneer bijvoorbeeld de bakkers in het land daar ‘s ochtends hun gedachten over laten gaan, is er een grote kans dat ze het daar een paar uur later met hun klanten over hebben en dat die dan weer denken: ‘Inderdaad! Het slaat helemaal nergens op dat wij in ons land meedoen aan die belachelijke War on Drugs!'

En wanneer de vrachtwagenchauffeurs mij bijvoorbeeld horen over de oorlog in Tjetjenië, bestaat er nog wel een kans dat zij daar tijdens een kopje koffie bij een benzinestation over spreken en dat die gast achter de kassa vervolgens tegen iedere klant van die dag zegt: ‘Mensen! Het Russische leger in Tjetjenië is compleet doorgedraaid en als Balkenende nog één keer Poetin ontvangt zonder daar iets van te zeggen, dan trappen we hem onder zijn reet!'

En als heel het land dan tegen het einde van de dag eindelijk op de hoogte is van mijn analyse, dan worden die zaken tenminste aangepakt en verandert het leven eindelijk weer in het grote feest waarnaar wij allen streven.

Maar als er als 3FM-columnist zo'n zware verantwoordelijkheid op je schouders rust en je hebt nog slechts twee weken te gaan, merk je ook ineens hoeveel onderwerpen er zijn waar je eigenlijk nog wel iets van zou moeten zeggen. We leven in een tijd dat de enige grootmacht op aarde een overheersende rol voor zichzelf ziet weggelegd en wij die regering als land ondersteunen met legers in zowel Afghanistan als Irak. We leven in een tijd waarin de overheid zonder goede redenen huisdieren van de bevolking afslacht, omdat er een bio- industrie bestaat die zorgvuldig aan het oog van de mensheid wordt onttrokken. Het is het decennium waarin de roep om een daadkrachtigere overheid wordt vertaald in een steeds meer halsstarrige houding van ambtenaren, die met steeds grotere spierballen zelfs de kromste regels proberen te handhaven. Maar ook vandaag zal de kennis van de Nederlandse mediaconsument weer vooral gevoed worden door leuke gezellige programma's, die worden afgewisseld met reclames voor producten die je anders nooit had willen hebben.

Als ik het dus ergens over wil hebben tijdens die laatste afleveringen, is het over het idiote idee dat ik hier vanaf volgende week mijn Ochtendgal niet meer kan spugen en dat die tijd voortaan gevuld gaat worden met één of ander overgeproduceerd kuthitje uit de entertainmentindustrie, waar ik dan eigenlijk mijn Ochtendgal nog wel eens over wil spugen.

donderdag 24 juli 2003

Kermis
Het Ochtendgal van D.C. Lama van 24 juli 2003, iedere donderdagochtend op 3 FM in het programma van Giel Beelen.

Afgelopen dinsdag had het NOS Journaal een reportage over de Tilburgse kermis. Verslaggever Rik van de Westelaken had een item gemaakt over het harde leven van de kermis en zei daarbij wat zinnetjes voor de camera vanuit één van de ronddraaiende attracties.

Ik wil niet zeggen dat Rik dat idee van mij heeft gejat, maar toen ik een jaartje of 16 was, werkten wij samen bij de lokale radio-omroep in het Brabantse plaatsje Uden en deed ik daar een keer op vergelijkbare wijze verslag van de plaatselijke kermis. Met de microfoon in de hand werd ik aan het begin van de middag in de zogenaamde centrifuge gestopt om daarbij live verslag te doen van mijn belevenissen. De centrifuge is een apparaat waarbij je met je rug tegen een ronde houten muur moet staan, dat vervolgens als een dolle in de rondte draait. Nou ben en was ik sowieso niet zo'n held in dat soort dingen, maar dat ik de avond ervoor met vrienden diezelfde kermis had bezocht zonder een attractie in te zijn geweest, maakte het er niet gemakkelijker op: ik had namelijk een waanzinnige kater.

Maar dat was geen excuus, want ik had tenslotte ruim daarvoor toegezegd alle misselijkmakende attracties te zullen bezoeken.

Na de centrifuge volgde een attractie waarmee je met een ongelofelijke vaart ontelbare keren over de kop vliegt. Om alle attracties gratis binnen te komen, had ik een felgroene jas uit de studio aangetrokken, waar achterop in grote letters de woorden ‘Omroep Kersenland Uden' op stond. Ik viel daardoor behoorlijk op tussen de andere klanten en de hele kermis kon daarom gemakkelijk zien hoe verbeten ik al het spektakel onderging, terwijl ik de luisteraars probeerde wijs te maken dat ik het allemaal fantastisch vond. Mijn ouders luisterden tenslotte ook en die wisten niet dat ik in die tijd al dronk; laat staan dat ik zo'n enorme kater zou opbiechten.

Maar ondanks dat ze er nooit iets van hebben gezegd, weet ik zeker dat zij dat wel degelijk doorhadden toen ik de derde attractie onderging: De Octopus, een ronddraaiend plateau waarop weer diverse andere ronddraaiende plateaus waren bevestigd, met daaraan enkele heffende tentakels, waarvan de stoeltjes ook weer om hun eigen as draaiden. Net zo enthousiast verslag doend als bij de twee andere attracties stapte ik in, mij zeer bewust van mijn opvallende, welhaast fluorescerende, verschijning.

Ik kon de luisteraars nog net meedelen dat het apparaat in werking werd gezet, dat het begon rond te draaien, dat ook ik begon rond te draaien..... toen ik -met de microfoon nog voor mijn mond- vol over mijn nek ging en een flinke plakkaat kots over de attractie vloog.

Kijk, en dat zagen we Rik van de Westelaken dinsdag dan weer niet doen. Maar misschien werkt hij daarom ondertussen wel voor het NOS Journaal en ik voor een obscuur nachtprogramma, dat er binnenkort nog mee ophoudt ook.

dinsdag 22 juli 2003

Nieuwe autobiografische strips

Na de legendarische eerste autobiografische strip van D.C. Lama, volgden al snel deel 2. deel 3, 4, 5 en 6 en later ook deel 7 en 8.

Het goede nieuws is: deel 9, 10, 11 en zelfs 12 zijn nu online te bekijken.

Zie voor meer strips: strips!

maandag 21 juli 2003

Recensies

Een verslag van het North Sea Jazz Festival 2003 is te vinden via
Musician.nl.

Andere recensies van D.C. Lama op deze site:
The Next Step - James Brown
Rayalistisch - Raymzter
The Struggle Continues - Looptroop
Deelder Draait (compilatie) - Jules Deelder
Vinyl Voodoo - C-Mon & Kypski

Nationale Recherche

Een nieuwe cartoon op De Gezonde Roker.

donderdag 17 juli 2003

Nieuwe markt
Het ochtendgal van D.C. Lama van 17 juli ‘03. Iedere donderdagochtend op 3FM in het programma van Giel Beelen.

Stel: je werkt voor de DEA, de Amerikaanse drugsbestrijding. Je bent opgegroeid met jarenlange propaganda, waarin wordt verteld dat alle drugs slecht zijn. Je hebt zelfs nog de officiële voorlichtingsfilmpjes gezien, waarin acteurs na het roken van marihuana totaal krankzinnig worden en elkaar aan het einde van het filmpje vermoorden. Zoiets gebeurt nou eenmaal bij drugs, als ik tenminste de voorzitter van de commissie drugsbestrijding van het Amerikaanse congres moet geloven. Die beweerde laatst nog bij Zembla dat een moord in zijn woonplaats te wijten was aan het feit dat er wel eens mensen uit dat plaatsje in Amsterdam zijn geweest.

Je werkt dus voor de DEA en hebt er, samen met je collega's, voor gezorgd dat zo'n 2 miljoen van je landgenoten in de gevangenis zitten. Dat ging je ook redelijk gemakkelijk af, aangezien de wetgeving op dit gebied dusdanig is veranderd dat er een omgekeerde bewijslast geldt. Bovendien kiest maarliefst 95 procent van de gearresteerden voor plea bargaining (het bekennen van schuld in ruil voor strafvermindering), omdat dat de enige manier is om onder de immens hoge minimumstraffen uit te komen.

Op een dag wordt je als DEA'er bij je baas geroepen. Je wordt eerst uitgebreid gecomplimenteerd voor je inzet en goede werk: mede dankzij jou is het gevangeniswezen in de Verenigde Staten één van de snelst groeiende bedrijfstakken van het land geworden en gaat het, ondanks de recessie, hartstikke goed met de aandelen in de drugsbestrijdingsindustrie. En dan hoor je je beloning: je krijgt de speciale opdracht naar een klein landje in Europa te reizen en je superieure drugsbeleid daar op te dringen. Want sinds er in jouw land één keer een aanslag is geweest, kan jouw regering alles maken zolang het zegt dat het ergens wel iets met de war on terror heeft te maken.

En als je zo'n mooie promotie krijgt, dan moet je dus ook wel mensen arresteren! Het enige probleem: dat landje blijkt zijn eigen wetgeving te hebben en volgens die wetgeving mag je niet met infiltranten werken of iets dergelijks. Gelukkig geniet je in dat kikkerlandje diplomatieke onschendbaarheid en kan je dus doen en laten wat je wilt. Bovendien wordt er toch niet meer getoetst hoe je aan je bewijzen bent gekomen als men eenmaal is uitgeleverd en een plea bargaining-proces is begonnen. Dan heeft je slachtoffer tenslotte al officieel bekend, of ie nou schuldig is of niet.

In de eerste maanden dat je aan het werk bent, is het allemaal nog verrekte spannend. Zou het wel allemaal wel zo simpel werken als het bedacht is? Er is in dat kleine landje tenslotte ook een regering die voor haar bevolking dient op te komen! Zouden die wel zomaar mensen uitleveren naar een staat, waar men dat soort zaken heel anders ziet? Zou de rechter in zo'n landje niet doorhebben dat het rechtssysteem in jouw land schandalig functioneert en dat de gevangenisregime daar totaal mensonwaardig is?

Het lijkt allemaal onwaarschijnlijk dat dat lukt, maar na wat diplomatieke bezoekjes van de ambassadeur in Den Haag, wordt dan toch echt de Zwolse dj Raymond K. uitgeleverd. En als op vrijdag 18 juli, morgen dus, ook de Amsterdamse taxichauffeur Paul Dietz op het vliegtuig wordt gezet, weet je het zeker: je kunt in Nederland de War on Drugs op dezelfde wijze voeren als in Amerika. En daarmee is de markt uitgebreid met 17 miljoen mensen.

maandag 14 juli 2003

De Alien

Hij was een tijdje niet te downloaden, maar nu weer online: De Alien, de Nederhop/literatuur-crossover van Enec, Gonzo en D.C. Lama. Zie voor meer info: Musician.nl

Nieuwe cartoon op De Gezonde Roker.nl

D.C. Lama wil minder politici.

donderdag 10 juli 2003

Solo's en muziek
Het Ochtendgal van D.C. Lama, iedere donderdagochtend op 3FM in het programma van Giel Beelen.

Mijn vakantie duurt ieder jaar slechts drie dagen en is altijd in het tweede weekend van juli: het North Sea Jazz Festival. Zo'n uitspraak maakt je waarschijnlijk niet echt heel populair op 3FM, maar wie de geneugten van Marcus Miller, Chick Corea, The Roots, Maceo Parker, Herbie Hancock of zelfs Relax niet weet te waarderen, moet ook maar lekker gewoon thuis blijven.

En dat meen ik: blijf alsjeblieft gewoon thuis of ga naar iets anders! Waarom zou je 55 euro per dag betalen, als je toch gewoon in de zaal door de muziek heen staat te lullen? Waarom moet je de afstand tussen mij en het podium vergroten, als je toch met je onoplettende dagjesmensenmentaliteit niet eens door hebt wie van de muzikanten aan een solo bezig is?

Blijf thuis! Ga niet! Misschien leuk om op de zaak te zeggen dat je naar zo'n ontzettend groot festival bent geweest, maar ik wil gewoon bij toffe concerten kunnen dansen, zonder dat er allemaal totempalen van mensen om me heen staan, die je kwaad aankijken als je tijdens een nummer tegen die betonnen muur van ze opbotst. Ga zelf ook dansen, lul, dan gebeurt dat niet!

En kijk mij ook niet geïrriteerd aan als ik een joint opsteek, want het festival heet niet voor niets het North Sea JAZZ. Dat er op die VVD-congressen nou altijd van die dixielandshit wordt gespeeld, wil nog niet zeggen dat het verband tussen jazz en cannabis ontkent kan worden. En wees blij dat ik het rook, want anders had mijn irritatiegraad nog een stuk lager gelegen.

Ik weet het, je moet je bij sommige zaken neer kunnen leggen, maar mag ik dan alsjeblieft toch één ding verzoeken: er zijn namelijk daar namelijk 17 verschillende zalen en meer dan 200 concerten en dat is maar eens per jaar het geval. Om daar iets van te kunnen zien, is het noodzakelijk dat de bezoekers in de gangen van het Congresgebouw daadwerkelijk bewegen. Als iedereen stilstaat, beweegt de rij niet en blijft iedereen op dezelfde plek staan. Veel bezoekers denken namelijk als ze een volle gang zien: ‘Hé! Het is druk! Laat ik eens lekker even stil gaan staan!' Maar dan gebeurt er natuurlijk nooit iets. En dan kan je misschien wel met je vrienden gaan ouwehoeren van ‘Goh, wat is het toch druk he? Wat een hoop mensen!' maar ik wil weer naar een zaal waar mensen interessantere geluiden maken. Het North Sea Jazz Festival is er namelijk voor de muziek. En speciaal voor de solo's.

Verslag van het North Sea Jazz Festival door D.C. Lama

maandag 7 juli 2003

Nieuwe cartoon op De Gezonde Roker

D.C. Lama eet graag asperges.

vrijdag 4 juli 2003

EssensiE

EssensiE nummer 73 ligt in de coffeeshop! En in de grow-, smart- en headshops natuurlijk. Met daarin een interview met Raymzter, een verslag van Legalize!, een artikel over stickeren, de strip van Spekkie Big, een prijsvraag met vrijkaartjes voor Dance Valley en het laatste nieuws over de War on Drugs.

Alle columns uit EssensiE zijn ook online te lezen:
D.C. Lama
Def P
Simon Vinkenoog
Giel Beelen
Arno Adelaars
Mokum

In de rubriek Net Goed (muziek op Internet) aandacht voor de sites van Let's Quit (ska), The Rotterdam Ska-Jazz Foundation (ska/jazz), de Kemphanen (Nederhop), Radiohead (radiohead) en Clemens (tegen).

'Het wonder der natuur' is geen abstract begrip meer als je het voor je ogen hebt zien gebeuren. Hoe uit een piepklein, onooglijk zaadje in nog geen half jaar een enorme plant groeit, rijk beladen met gratis geestverruiming.
quote d'EssensiE (Buitenkweekcursus door Derrick Bergman)

donderdag 3 juli 2003

Paul Dietz
Het Ochtendgal van D.C. Lama, iedere donderdagochtend in het programma van Giel Beelen op 3FM.

Paul Dietz is 40 jaar oud, vader en al 18 jaar taxichauffeur. Paul heeft, net als ik, wel eens een XTC-pilletje geslikt en vond dat een erg prettige ervaring. Verder heeft hij volgens eigen zeggen geen enkele band met drugshandel. Toch wordt Paul gewoon naar de Verenigde Staten uitgeleverd, waar hij in een cel moet zitten, die zelfs de meest conservatieve Nederlander nog onacceptabel vind.

Hoe heeft het zover kunnen komen? Eerlijk gezegd: ik weet het niet. Paul Dietz zelf ook niet, want de gronden waarop hij is beschuldigd, zijn nogal vaag. Acht Amerikanen hebben hem aangewezen als drugsdealer en als zij dat onder ede verklaren, is dat voor de rechter voldoende bewijs om hem heel erg lang in een cel te stoppen. Wie die Amerikanen zijn weet Dietz niet, want hij herkende de namen van zijn beschuldigers niet en heeft hun koppen alleen via heel vaag gekopieerde fotootjes gezien.

Waarom zouden acht mensen hem aanwijzen als dealer? De reden daarvan is de bizarre Amerikaanse wetgeving: wie in de Verenigde Staten wordt opgepakt voor drugsdelicten, kan kiezen om dat voor te laten komen of ervoor kiezen via een bekentenis strafvermindering te krijgen. En dat laatste doet maarliefst 95 procent van de verdachten, aangezien er een omgekeerde bewijslast geldt. Jij moet zien te bewijzen dat je niets met drugshandel te maken hebt. En tja, hoe doe je dat? Als je dus geen schuld bekent, moet je wel met een heel goed verhaal komen, wil je niet minimaal tien jaar in de cel belanden. Want er gelden minimumstraffen in de Verenigde Staten en vroegtijdige vrijlating is daar een paar jaar geleden helemaal afgeschaft. Als je het dus voor de rechter laat komen en niet kan bewijzen geen drugshandelaar te zijn (en ik verzoek u nu even na te denken hoe u dat dan zou doen), verdwijn je voor at least 10 jaar in de gevangenis.

Handiger is het dus om te bekennen en zoveel mogelijk andere mensen als drugsdealer aan te wijzen. Hoe meer mensen jij aangeeft, hoe meer strafvermindering je krijgt. En als je dan een keer in Nederland bent geweest en je hebt toevallig nog het kaartje van de taxichauffeur die je daar gereden heeft, dan zeg je dus gewoon dat ook hij een drugsdealer is. En die gast moet dan maar weer bewijzen dat hij dat niet is. Tenzij hij natuurlijk ook weer bekent en weer andere mensen aanwijst als drugsdealer tot de hele fucking wereld in de gevangenis zit. Het is niet voor niets dat het gevangeniswezen in de Verenigde Staten één van de snelst groeiende industrietakken is. En dat wordt voor een steeds groter deel commercieel geëxploiteerd; iedereen die wordt aangehouden wordt kaalgeplukt door de opsporingsdiensten, die om die reden zoveel mogelijk mensen oppakken.

En nu worden dus niet alleen Amerikanen meer het slachtoffer van die absurde oorlog, maar ook Nederlanders. Er liggen 37 uitleveringsverzoeken bij de Nederlandse regering en daar gaan we ook gewoon op in. Als de Nederlandse bevolking daar niet massaal tegen in opstand komt, zal dat aantal de komende jaren waarschijnlijk explosief stijgen. Wij werken namelijk maar al te graag mee met de Amerikanen. Niet omdat wij ons kunnen vinden in hun rechtssysteem, niet omdat wij hun kijk op geestverruimende middelen delen, maar omdat onze regering nou eenmaal heel erg graag vriendjes wil blijven met de Amerikanen en daar zelfs de basisbeginselen van ons eigen rechtssysteem voor opzij zet.

Het is War on Drugs en onze regering heeft gecapituleerd. Dit was D.C. Lama, voor radio Oranje.

woensdag 2 juli 2003

Spuit 11

De nieuwe Spuit 11 is uit. In dit kwartaalblad van de MDHG uiteraard weer een cartoon van moi, maar ook een bijlage over Legalize! 2003 (volgend jaar op 5 juni), een verslag over anti-prohibitionistische demonstratie in Wenen en een stuk over de honger van de Amerikaanse gevangenisindustrie.

Cartoon
D.C. Lama heeft al een naam voor de kleine.