donderdag 30 januari 2003

Fluitjes

Het Ochtendgal van 30 januari 2003. Zoals altijd is deze radiocolumn weer terug te beluisteren, dit maal via http://www.omroep.nl/cgi-bin/streams?/3fm/dclama20.rm

Tegenstrijd
3FM radiocolumn door D.C. Lama van 30 januari 2003

(fluit) Dit is het geluid van een fluitje. Ik blaas er heel zacht op, want het is vroeg en ik woon in een flat. Mocht ik daar ooit uitgezet worden, dan lukt het mij waarschijnlijk niet meer om nog een fatsoenlijke woning in Amsterdam te vinden: er heerst hier namelijk een woningnood voor iedereen zonder yuppenstatus. Bovendien woon ik buiten de ring in West, zodat er nogal wat jongens kunnen schrikken van dat gefluit, als zij bijvoorbeeld net bezig zijn een telefooncel kapot te trappen of een autoradio te jatten.

Een fluitje kan namelijk een behoorlijke takkenherrie maken. Als er nog een beetje ritmisch op gefloten wordt, valt het nog wel: dan geeft het weliswaar een behoorlijk schel geluid, maar dan snijdt het tenminste niet de hele tijd op dezelfde toonhoogte op je trommelvliezen.

Vroeger, toen de meeste mensen mij nog tevergeefs probeerden duidelijk te maken dat hiphop slechts een tijdelijke rage was, namen sommige mensen zo'n fluitje nog wel eens mee naar een hiphopconcert om hun enthousiasme te kunnen tonen. Als je pech had stond je vlak naast zo'n gast, maar dat regelde zichzelf altijd wel. Als er twee gastjes met een fluit naast je stonden, werd het al wat minder -zeker als ze nogal monotoon floten- en bij drie gastjes om je heen, kon je nog altijd een andere plek opzoeken.

Afgelopen zaterdag was ik bij een, overigens uitermate gezellige, cd-presentatie in het Amstelveense P60. De Osdorp Posse lanceerde daar hun 9de album, genaamd Tegenstrijd, en die jongens hebben de oldschoolperiode natuurlijk van dichtbij meegemaakt. En omdat het hier om een ouderwets goed album ging en een speciale gelegenheid, hadden ze ook wat fluitjes onder het publiek uitgedeeld. Dat waren er alleen wel wat meer dan drie. En ook wat meer dan zes. Of dan zestig, of dan honderd... laat ik het maar gewoon zeggen: er waren 500 fluitjes uitgedeeld!

En toen er nog niets op het podium te zien was, dachten die 500 mensen: blazen!
En toen Casto en Loco waren geweest, dachten die 500 gasten: blazen!
En toen Das de Rijmmaniak was geweest en daarna de Uitverkorenen, dachten die mensen ook: blazen!
En hetzelfde dachten ze na de Moordgasten en na Mach & Jesse, namelijk: Blazen, blazen en nog eens blazen! Zo hard mogelijk!

En toen kwam pas de Osdorp Posse, die een nieuwe cd vol toffe nummers hebben gemaakt en dus dacht iedereen na ieder nummer: fluiten kreng!

De nieuwe Osdorp Posse-cd staat in mijn rek en ik verheug me op de beukende beats van Seda uit mijn speakers, maar zolang mijn oren nog kloppen draai ik alleen wat rustige jazz van Ella Fitzgerald en af en toe een beetje ska. Maar dan wel ska zonder blazers.

Tegenstrijd van de Osdorp Posse is -net als mijn bundel 'Hasjstickie Drugs'- te verkrijgen via www.rampgear.nl

maandag 27 januari 2003

D.C. Lamail 39

Binnenkort wordt 'ie weer verstuurd: D.C. Lamail, één van Nederlands oudste e-zines met verhalen, strips en cartoons van D.C. Lama. Ook gratis ontvangen? Stuur een mailtje naar dclama@hotmail.com met als onderwerp 'Koning Lama, gun mij ook uw geweldige mail!' En wie weet....

donderdag 23 januari 2003

Partij voor de dieren
3FM radiocolumn van 23 januari 2003 door D.C. Lama

Gisteren is mij wederom duidelijk geworden dat mijn stem er nog steeds niet toe doet. Ook dit keer ben ik voor mijn stem weer keurig naar de dichtstbijzijnde school gelopen, om de enige multiple choise-vraag in te vullen die daar niet fout gerekend kan worden. Daarom moest ik waarschijnlijk al zelf een rood potlood gebruiken.

Maar helaas, ook dit keer maakte het weer niets uit: de Partij voor de Dieren heeft geen plek veroverd in de Tweede Kamer. Door een lage opkomst van vooral kippen, sprinkhanen en schoothondjes, zijn ze niet verder gekomen dan een halve zetel. Ik zal er iedere keer aan denken als ik een halve kip bij de friettent zie: die kwamen ze nou net tekort.

Jammer voor de Lama's, maar het is bij zo'n partij toch een beetje gokken op de stemmen uit Fabeltjesland. Er zijn mensen die beweren dat ik daarom maar op een andere partij had moeten stemmen, maar ik dacht juist dat democratie inhoudt dat je stemt op de partij die het liefst in de Tweede Kamer ziet.

En het leek me nou toch zo geweldig als bijvoorbeeld Jaap de Hoop Scheffer een interruptie van de Partij van de Dieren zou krijgen, met alleen het geluid: boe!
Of dat er iemand tijdens een eindeloze discussie over economische groei ineens voor de microfoon staat: tok, tok, tok, tok, tok, tok.

Want stel: je hebt zo'n varken rondlopen, die dan via een tolk vertelt over de 280.000 gezonde beesten die zo'n twee jaar geleden zijn afgemaakt tijdens de MKZ-crises. Eentje die dan nog eens uitlegt dat we dat toen hebben gedaan vanwege een dom bureaucratisch regeltje uit Brussel. Zo'n dom beest dat ons er nog even fijntjes op wijst, dat daar nog steeds niets aan veranderd is en dat die ziekte ieder moment weer de kop op kan steken. Dat wij daar dan wéér niets aan kunnen doen vanwege zo'n dom bureaucratisch, economisch bullshitregeltje.

Stel dat dat het enige is waar ze in vier jaar met die ene zetel iets aan gedaan hebben, dan zouden ze bij de volgende verkiezingen toch minstens 10 zetels verdienen? Voor je het weet horen ze bij de grote partijen en gebeurt er echt iets aan de bio-industrie.

Er komt namelijk een tijd, dat mensen op onze omgang met beesten net zo verbaasd terugkijken als dat wij omzien naar zoiets als de heksenvervolging. En dat wordt tot nu toe in ieder geval gedaan door 1/300ste van de kiezers, maar na de volgende grote ruiming van onze dieren zijn dat er weer veeeeeel meer. Je moet tenslotte altijd positief blijven.

donderdag 16 januari 2003

Ang Kiem Soei
3FM Radiocolumn door D.C. Lama van 16 januari 2003 (iedere donderdagochtend rond 5.30 uur)

De Nederlander Ang Kiem Soei is in Indonesië ter dood veroordeeld wegens de productie van XTC. Zoals de familie Heineken gerespecteerde staatsburgers zijn geworden met de grootschalige productie en export van alcoholische dranken, zo was Kim Soei directeur van één van de grootste XTC-fabrieken van Zuidoost-Azië. Dat zegt de politie althans, want dat lijkt me lastig te bewijzen zolang die fabrieken illegaal zijn en dus verborgen worden gehouden.

De Nederlandse ambassadeur heeft protest aangetekend, maar er zal in deze verkiezingstijd natuurlijk geen politicus zijn die zijn handen aan deze kwestie wil branden, want als producent van dit verrukkelijke genotmiddel kan je van de politiek altijd de tering krijgen. Er mogen zich bijvoorbeeld weliswaar middeleeuwse toestanden afspelen in Amerikaanse gevangenissen, zodra een Nederlands staatsburger iets met XTC van doen heeft, leveren we die zonder problemen aan die cowboys uit. Of die persoon nou überhaupt wel eens in de VS is geweest of niet.

Want drugs.... ja God.... voor de gemiddelde kiezer hoort het thuis in het rijtje criminaliteit, illegalen, autoradio's, verloedering, recessie en normen en waarden en zo, want na al dat gelul op televisie denkt die alleen nog maar: ‘Als er zoveel problemen zijn, arresteer dan eens wat mensen.'

Wat het krantenbericht niet vermeldde, was het antwoord op de vraag of Kim Soei een beetje fatsoenlijke XTC produceerde. Dat staat er nooit bij, terwijl mij dat voor de beoordeling van de straf nou juist essentieel lijkt.

Als die gast inderdaad klotepillen produceerde, waarmee je in het beste geval misselijk wordt en waarvan je de volgende dag een zware koppijn hebt, lijkt mij een flinke straf terecht. Ik wil niet zeggen dat ik voor de doodstraf ben, maar ik heb dat soort gastjes toch ook vaak een klap op de bek toegewenst.

En dan gelijktijdig één aan al die politici die ervoor zorgen dat die foute gastjes gewoon bezig kunnen blijven, zoals Balkenende die het testen van pillen op feesten heeft verboden.

En als die Kim Soei zelfs pillen maakte vol troep waarmee feestvierende mensen om het leven zijn gekomen, dan had ik vandaag ook geen enkel woord aan hem vuil willen maken en zoekt ‘ie het maar uit op z'n Indonesische Death Row.

Maar vooralsnog heb ik geen enkele aanwijzing dat hij slechte XTC produceerde. Sterker nog: Er schijnen in Indonesië sinds zijn arrestatie weer veel meer slechte pillen te circuleren. En dus wordt er in Indonesië één van mijn landgenoten geëxecuteerd, die mij misschien ooit aan een geweldige nacht met een blind-date heeft geholpen, mij uit mijn dak liet gaan tijdens één of meerdere feesten of die mij ooit hielp uitbundig de liefde te verklaren aan een vrouw die dat waard was.

En als je daarvoor kapot wordt geschoten, of zelfs maar licht wordt gestraft, is er iets goed mis in deze wereld.

woensdag 15 januari 2003

Stomperen
Vervolg op het Ochtendgal van 9 januari 2003 door D.C. Lama

Vorige week deed ik verslag vanuit mijn Amsterdamse wijk Slotervaart-Overtoomse Veld om aan de vooravond van de verkiezingen de stemming te peilen: Dit keer sta ik in de wijk Driessen in het dorpje Stomperen. Driessen kent grote problemen en de politiek lijkt die jarenlang ontkent te hebben. De wijk heeft schrikbarend lage migratiecijfers en dat is niet zonder gevolgen. De meeste bewoners zijn, op een enkele groepsvakantie naar de Middellandse Zee na, al jarenlang niet verder gekomen dan café ‘t Zingende Zwaantje in de dorpskern en dat is aan alles te merken.

Bovenal: het taalprobleem. Doordat de bewoners al die tijd vooral met elkaar hebben gesproken en op televisie en radio vooral de uitzendingen van Omroep Driessen Lokaal hebben gevolgd, is het voor buitenstaanders moeilijk te communiceren met deze gemeenschap. Het zijn toch al niet zulke praters en het vinden van een gespreksonderwerp is voor buitenstaanders geen gemakkelijke opgave. Veelal worden eerste pogingen tot contact beantwoord met de vraag ‘Bende gij intellectueel of zo?', waarna men al snel de conclusie trekt: ‘Vuile homo!'

De problemen in de wijk nemen hand over hand toe en in de politiek heeft men hier geen vertrouwen meer. Er is nog slechts een klein groepje buitenstaanders aanwezig, maar allen denken er veelvuldig over na om te vertrekken. Vooral wanneer op vrijdag- of zaterdagnacht de kroegen sluiten en de bewoners massaal op zoek gaan naar die ene homo of buitenlander die de buurt rijk is.

Ook onder de boerenpummels zelf begint de onvrede toe te nemen, omdat de gevechten op deze wijze wel heel eentonig worden. Graag zou men argumenten vormen om eens iemand anders in elkaar te beuken, maar dat is door een gebrek aan goed onderwijs onmogelijk geworden.

Door de wachtlijsten in de zorg duurt het bovendien vaak erg lang voordat het slachtoffer weer is opgetakeld, met een enorme verveling bij de buurtbewoners tot gevolg. De Driessenaren maken zich daarom ernstig zorgen over hun veiligheid, aangezien op die momenten iedereen slachtoffer kan worden van de agressie. De politie is al uit de wijk vertrokken, omdat je daar Mavo voor moet hebben.

Stemmen doet men hier niet meer: de computer waarmee dat moet gebeuren, heet hier ‘Een kutapparaat waarmee je nie-eens op pornosites kunt komen'. Een poging het stemmen weer aantrekkelijk te maken door de bewoners weer ouderwets een hokje rood te laten maken, mislukte eveneens. Het commentaar van een buurtbewoner: ‘Ik heb kleuren vroeger wel op school gehad, maar dat is alweer veel te lang geleden.'

Dit was D.C. Lama,
uw politiek verslaggever ter plaatse.
Danger Zone Radio

Van 1988 tot 1990 presenteerde ik een funk- en hiphopprogramma bij de lokale omroep Uden en nog steeds is daar voor deze muzieksoorten een plek gereserveerd. Sinds kort is het programma overgenomen door ex-Dope Posse/Family Jewels- (en tegenwoordig Seven Eleven-) rapper Are MC en DJ Funk President en zijn de uitzendingen ook via www.dangerzoneradio.com te beluisteren.

zaterdag 11 januari 2003

Vuurwerkhonger
Vervolg op het Ochtendgal van 2 januari door D.C. Lama

Ik heb de cijfers uit het Ochtendgal van vorige week donderdag nog eens bekeken en ben wat aan het rekenen geslagen. Ik zei toen: Er zijn op dit moment 30 miljoen Afrikanen die met de hongerdood worden bedreigt en we hebben dit jaar in Nederland met oud en nieuw voor 50 miljoen Euro aan vuurwerk afgestoken. Dat is ruim 1 Euro 66 per hongerende Afrikaan. Als we dus één jaar geen vuurwerk zouden afsteken, zouden we in principe 3 gulden 67 aan ieder verhongerd mens in Afrika kunnen geven.

Maar ja: hoe zou je dat in godsnaam over 30 miljoen mensen verdelen? En hoe weet je zeker dat ze daar dan ook eten van kopen om in leven te blijven en geen drugs of zo? Dat ze denken: ik ga toch dood, eerst nog effe lekker basen. Want dat is natuurlijk niet de bedoeling van je 1 Euro 66 aan vuurwerk.

Maar belangrijker nog: als we dat als Nederland zouden doen, hoe zorg je er dan voor dat iedereen die normaal vuurwerk afsteekt dat ook daadwerkelijk aan die Afrikanen geeft? Misschien zegt iedereen dan wel ineens: ‘Nee, nee... ik steek nooit vuurwerk af! Wij kijken alleen maar!'
En daar sta je dan: ‘Echt waar?'
‘Ja, ja.... wij doen altijd hooguit een paar rotjes of zo!'
‘JA HUP DAN! INLEVEREN DIE CENTEN!'

Maar je kunt natuurlijk ook proberen een deel van die mensen te redden, met slechts een deel van het bedrag. Stel: je verdeelt de helft, 25 miljoen, over 10.000 mensen, dan hebben die allemaal 2.500 Euro, 5.500 gulden. Daar moet je in die landen toch wel de winter mee door kunnen komen, want de prijzen zijn daar lekker laag. Voor dat bedrag koop je de hele winter het eten van anderen, die van dat geld dan weer het eten van weer anderen kopen. En zo werkt dat nog een tijdje door als een olievlek, die waarschijnlijk eindigt bij mensen die hun eten verkopen ten behoeve van hun kinderen. Maar ja: die mensen gingen toch al dood, ook zonder ons vuurwerk. Er dreigen daar sowieso 30 miljoen mensen te sterven, dus wees blij dat we er ruim 10.000 redden.

Er moet natuurlijk wel wat tegenover staan. Anders lukt het je nooit om al die Hollanders die normaal honderden en honderden guldens de lucht in knallen de helft te laten inleveren. Dan moet je wel met een spectaculair plan komen, waarin in ieder geval nog wat degelijk knalwerk is te zien.

Maar goed: we hebben nog 25 miljoen Euro over, dus daar kunnen we gewoon vuurwerk voor kopen. En voor die 25 miljoen die we weggeven, willen we ook 10.000 Afrikanen terug. We hebben het net uitgerekend: 25 miljoen is goed voor minstens 10.000 levens en anders zouden die waarschijnlijk toch dood gaan. Net als 29 miljoen 980 duizend anderen.

En het plan is: dan stoppen we die 10.000 mensen in een grote hal met allemaal camera's erop, om 12 uur precies zitten we in heel Nederland voor de buis, en laten we live al dat vuurwerk in die hal ontploffen met aan het eind een enorme explosie. Visueel waarschijnlijk een geweldig spektakel en die mensen sterven nog een minder vreselijke dood dan hongerdood. Daarna wensen wij elkaar een geweldig nieuwjaar en rennen we allemaal de straat op om de hele nacht lekker te dansen!

donderdag 9 januari 2003

M'n buurt bij Nova, ik op 3FM

Mijn buurtje was bij Nova ('Nederland Kiest'), de reportage is terug te zien via deze link (ga naar '37 minuten'). Mijn 3FM-column van vandaag ging daar ook over:

Slotervaart-Overtoomse Veld
3FM Ochtendgal van 1 september 2003

Dinsdag zag ik het dak van mijn huis op de televisie. Nova, of hoe dat programma tegenwoordig ook mag heten, had een reportage over mijn buurtje en had vanaf hoge gebouwen overzichtsshots van mijn wijk gemaakt, altijd kicken wanneer je met een jointje op de bank ligt.

De weg waar ik altijd doorheen fiets, de Islamitische slager van om de hoek, natuurlijk een goed shot van de schotelantennes (wij proberen namelijk in contact te komen met andere planeten) en gesprekken met bewoners. Stuk voor stuk vriendelijke mensen, zo constateerde ik, die volgens de reportage gemiddeld 95% procent allochtoon zijn. Ik ben druk bezig mijn aandeel daarin uit te rekenen, aangezien mijn familie van oorsprong uit Frankrijk komt.

De geïnterviewden klaagden terecht over de verloedering in de wijk en één oudere dame vertelde over een inbraak in haar tuinhuisje, een beroving van haar tas en een overval op de metrohalte. Ik zou daar graag nog een waar gebeurd persoonlijk verhaal aan toevoegen.

Ik loop al drie weken op krukken, omdat er een fietser tegen mijn knie is aangereden! Dat was op de Prinsengracht en mijn eigen schuld en telt in deze dus niet mee... Maar daarom liep ik laatst wel om half één ‘s nachts vanaf metrohalte Postjesweg nogal moeizaam naar mijn huis. Er reden slechts af en toe auto's voorbij en op de Postjesweg zelf nog wel wat fietsers, maar daarna was het vooral leeg op straat. Ik strompelde in m'n eentje langs de vele schoolgebouwen, waar cafés en coffeeshops ver weg van worden gehouden en waardoor het ‘s avonds doods en stil is op straat.

Achter één van de schoolgebouwen zag ik plotseling een groepje jongens onder een afdakje staan. Ik knikte hen vriendelijk toe, terwijl ik met mijn steeds minder steun gevende linkerbeen voorbij sjokte. De afstand was net te groot om hun reactie te kunnen peilen, want ik zag slechts vage schimmen.

Terwijl ik langzaam dichter bij mijn huis kwam, liep er plotseling één van hen achter mij. ‘Moet je nog ver?', vroeg de jonge Marokkaan toen hij naast me liep. Nou ja, liep.... mijn tempo was door mijn handicap dusdanig dat hij bij iedere stap wel vier keer om mij heen had kunnen lopen.
‘Ik ben er bijna', antwoordde ik: ‘Maar ik kom net wel helemaal van de metro.'
Links van mij garages, rechts een gesloten schoolgebouw.
‘Dat is ver', beaamde hij en zei: ‘Ik ben dronken.'
Ik keek hem aan en zei: ‘Je ziet er niet dronken uit.'
‘Ik ben stoned', verbeterde hij en ik realiseerde mij dat de drie jongens onder het afdakje een joint hadden gerookt.

‘Ik ga er zo ook één opsteken', zei ik: ‘Thuis op de bank, tegen de pijn in mijn knie.' En voegde er lachend aan toe: ‘En om lekker te blowen natuurlijk.'
De jongen lachte terug en zei: ‘Zal ik meegaan? Bij jou thuis een joint roken?'
Ik schudde mijn hoofd en legde uit dat ik thuis lekker op de bank wilde liggen en naar de herhaling van Nova wilde kijken.
‘Moet je nog ver?' vroeg hij nogmaals.
Ik schudde mijn hoofd: ik hoefde alleen nog de hoek om, en dan was ik thuis. De jongen haalde zijn schouders op en liep door de verlaten straten naar huis. Er is in mijn buurt op dat tijdstip verder namelijk helemaal niets te doen.

D.C. Lama,
uw politiek verslaggever ter plaatse.

woensdag 8 januari 2003

EssensiE van januari

De EssensiE van januari is uit. Met daarin -naast de vaste columns van Def P, Simon Vinkenoog, Arno Adelaars, Mo El-Fers, Giel Beelen en ondergetekende- een interview met Jan Marijnissen, Biohazard-zanger en -bassist Evan Seinfeld en drugsactivist John Sinclair, die in 1971 dankzij een nummer van John Lennon uit de gevangenis werd gezongen. (It ain't fair, John Sinclair. In the stir for breathing air.)

In de rubriek Net Goed aandacht voor de sites van Universen, Arts The Beat Doctor, de uitzending van Riddim on the Wire tijdens VPRO's Grensverkeer, Musician.nl (waar ik onlangs ook nog een concertverslag voor heb geschreven), Gotcha! en Omski. Zie voor meer informatie over het stonedste blad van Nederland: www.essensie.nl

zaterdag 4 januari 2003

War on Drugs

De nieuwe Spuit 11, het kwartaalblad van de MDHG ('Junkiebond'), is uit. Met daarin -naast een geweldige poster van Darth Vader- een cartoon van mijn hand, waarin de oplettende lezer George W. Bush part I & II zullen herkennen.