donderdag 3 juli 2003

Paul Dietz
Het Ochtendgal van D.C. Lama, iedere donderdagochtend in het programma van Giel Beelen op 3FM.

Paul Dietz is 40 jaar oud, vader en al 18 jaar taxichauffeur. Paul heeft, net als ik, wel eens een XTC-pilletje geslikt en vond dat een erg prettige ervaring. Verder heeft hij volgens eigen zeggen geen enkele band met drugshandel. Toch wordt Paul gewoon naar de Verenigde Staten uitgeleverd, waar hij in een cel moet zitten, die zelfs de meest conservatieve Nederlander nog onacceptabel vind.

Hoe heeft het zover kunnen komen? Eerlijk gezegd: ik weet het niet. Paul Dietz zelf ook niet, want de gronden waarop hij is beschuldigd, zijn nogal vaag. Acht Amerikanen hebben hem aangewezen als drugsdealer en als zij dat onder ede verklaren, is dat voor de rechter voldoende bewijs om hem heel erg lang in een cel te stoppen. Wie die Amerikanen zijn weet Dietz niet, want hij herkende de namen van zijn beschuldigers niet en heeft hun koppen alleen via heel vaag gekopieerde fotootjes gezien.

Waarom zouden acht mensen hem aanwijzen als dealer? De reden daarvan is de bizarre Amerikaanse wetgeving: wie in de Verenigde Staten wordt opgepakt voor drugsdelicten, kan kiezen om dat voor te laten komen of ervoor kiezen via een bekentenis strafvermindering te krijgen. En dat laatste doet maarliefst 95 procent van de verdachten, aangezien er een omgekeerde bewijslast geldt. Jij moet zien te bewijzen dat je niets met drugshandel te maken hebt. En tja, hoe doe je dat? Als je dus geen schuld bekent, moet je wel met een heel goed verhaal komen, wil je niet minimaal tien jaar in de cel belanden. Want er gelden minimumstraffen in de Verenigde Staten en vroegtijdige vrijlating is daar een paar jaar geleden helemaal afgeschaft. Als je het dus voor de rechter laat komen en niet kan bewijzen geen drugshandelaar te zijn (en ik verzoek u nu even na te denken hoe u dat dan zou doen), verdwijn je voor at least 10 jaar in de gevangenis.

Handiger is het dus om te bekennen en zoveel mogelijk andere mensen als drugsdealer aan te wijzen. Hoe meer mensen jij aangeeft, hoe meer strafvermindering je krijgt. En als je dan een keer in Nederland bent geweest en je hebt toevallig nog het kaartje van de taxichauffeur die je daar gereden heeft, dan zeg je dus gewoon dat ook hij een drugsdealer is. En die gast moet dan maar weer bewijzen dat hij dat niet is. Tenzij hij natuurlijk ook weer bekent en weer andere mensen aanwijst als drugsdealer tot de hele fucking wereld in de gevangenis zit. Het is niet voor niets dat het gevangeniswezen in de Verenigde Staten één van de snelst groeiende industrietakken is. En dat wordt voor een steeds groter deel commercieel geëxploiteerd; iedereen die wordt aangehouden wordt kaalgeplukt door de opsporingsdiensten, die om die reden zoveel mogelijk mensen oppakken.

En nu worden dus niet alleen Amerikanen meer het slachtoffer van die absurde oorlog, maar ook Nederlanders. Er liggen 37 uitleveringsverzoeken bij de Nederlandse regering en daar gaan we ook gewoon op in. Als de Nederlandse bevolking daar niet massaal tegen in opstand komt, zal dat aantal de komende jaren waarschijnlijk explosief stijgen. Wij werken namelijk maar al te graag mee met de Amerikanen. Niet omdat wij ons kunnen vinden in hun rechtssysteem, niet omdat wij hun kijk op geestverruimende middelen delen, maar omdat onze regering nou eenmaal heel erg graag vriendjes wil blijven met de Amerikanen en daar zelfs de basisbeginselen van ons eigen rechtssysteem voor opzij zet.

Het is War on Drugs en onze regering heeft gecapituleerd. Dit was D.C. Lama, voor radio Oranje.