donderdag 17 juli 2003

Nieuwe markt
Het ochtendgal van D.C. Lama van 17 juli ‘03. Iedere donderdagochtend op 3FM in het programma van Giel Beelen.

Stel: je werkt voor de DEA, de Amerikaanse drugsbestrijding. Je bent opgegroeid met jarenlange propaganda, waarin wordt verteld dat alle drugs slecht zijn. Je hebt zelfs nog de officiële voorlichtingsfilmpjes gezien, waarin acteurs na het roken van marihuana totaal krankzinnig worden en elkaar aan het einde van het filmpje vermoorden. Zoiets gebeurt nou eenmaal bij drugs, als ik tenminste de voorzitter van de commissie drugsbestrijding van het Amerikaanse congres moet geloven. Die beweerde laatst nog bij Zembla dat een moord in zijn woonplaats te wijten was aan het feit dat er wel eens mensen uit dat plaatsje in Amsterdam zijn geweest.

Je werkt dus voor de DEA en hebt er, samen met je collega's, voor gezorgd dat zo'n 2 miljoen van je landgenoten in de gevangenis zitten. Dat ging je ook redelijk gemakkelijk af, aangezien de wetgeving op dit gebied dusdanig is veranderd dat er een omgekeerde bewijslast geldt. Bovendien kiest maarliefst 95 procent van de gearresteerden voor plea bargaining (het bekennen van schuld in ruil voor strafvermindering), omdat dat de enige manier is om onder de immens hoge minimumstraffen uit te komen.

Op een dag wordt je als DEA'er bij je baas geroepen. Je wordt eerst uitgebreid gecomplimenteerd voor je inzet en goede werk: mede dankzij jou is het gevangeniswezen in de Verenigde Staten één van de snelst groeiende bedrijfstakken van het land geworden en gaat het, ondanks de recessie, hartstikke goed met de aandelen in de drugsbestrijdingsindustrie. En dan hoor je je beloning: je krijgt de speciale opdracht naar een klein landje in Europa te reizen en je superieure drugsbeleid daar op te dringen. Want sinds er in jouw land één keer een aanslag is geweest, kan jouw regering alles maken zolang het zegt dat het ergens wel iets met de war on terror heeft te maken.

En als je zo'n mooie promotie krijgt, dan moet je dus ook wel mensen arresteren! Het enige probleem: dat landje blijkt zijn eigen wetgeving te hebben en volgens die wetgeving mag je niet met infiltranten werken of iets dergelijks. Gelukkig geniet je in dat kikkerlandje diplomatieke onschendbaarheid en kan je dus doen en laten wat je wilt. Bovendien wordt er toch niet meer getoetst hoe je aan je bewijzen bent gekomen als men eenmaal is uitgeleverd en een plea bargaining-proces is begonnen. Dan heeft je slachtoffer tenslotte al officieel bekend, of ie nou schuldig is of niet.

In de eerste maanden dat je aan het werk bent, is het allemaal nog verrekte spannend. Zou het wel allemaal wel zo simpel werken als het bedacht is? Er is in dat kleine landje tenslotte ook een regering die voor haar bevolking dient op te komen! Zouden die wel zomaar mensen uitleveren naar een staat, waar men dat soort zaken heel anders ziet? Zou de rechter in zo'n landje niet doorhebben dat het rechtssysteem in jouw land schandalig functioneert en dat de gevangenisregime daar totaal mensonwaardig is?

Het lijkt allemaal onwaarschijnlijk dat dat lukt, maar na wat diplomatieke bezoekjes van de ambassadeur in Den Haag, wordt dan toch echt de Zwolse dj Raymond K. uitgeleverd. En als op vrijdag 18 juli, morgen dus, ook de Amsterdamse taxichauffeur Paul Dietz op het vliegtuig wordt gezet, weet je het zeker: je kunt in Nederland de War on Drugs op dezelfde wijze voeren als in Amerika. En daarmee is de markt uitgebreid met 17 miljoen mensen.