donderdag 24 juli 2003

Kermis
Het Ochtendgal van D.C. Lama van 24 juli 2003, iedere donderdagochtend op 3 FM in het programma van Giel Beelen.

Afgelopen dinsdag had het NOS Journaal een reportage over de Tilburgse kermis. Verslaggever Rik van de Westelaken had een item gemaakt over het harde leven van de kermis en zei daarbij wat zinnetjes voor de camera vanuit één van de ronddraaiende attracties.

Ik wil niet zeggen dat Rik dat idee van mij heeft gejat, maar toen ik een jaartje of 16 was, werkten wij samen bij de lokale radio-omroep in het Brabantse plaatsje Uden en deed ik daar een keer op vergelijkbare wijze verslag van de plaatselijke kermis. Met de microfoon in de hand werd ik aan het begin van de middag in de zogenaamde centrifuge gestopt om daarbij live verslag te doen van mijn belevenissen. De centrifuge is een apparaat waarbij je met je rug tegen een ronde houten muur moet staan, dat vervolgens als een dolle in de rondte draait. Nou ben en was ik sowieso niet zo'n held in dat soort dingen, maar dat ik de avond ervoor met vrienden diezelfde kermis had bezocht zonder een attractie in te zijn geweest, maakte het er niet gemakkelijker op: ik had namelijk een waanzinnige kater.

Maar dat was geen excuus, want ik had tenslotte ruim daarvoor toegezegd alle misselijkmakende attracties te zullen bezoeken.

Na de centrifuge volgde een attractie waarmee je met een ongelofelijke vaart ontelbare keren over de kop vliegt. Om alle attracties gratis binnen te komen, had ik een felgroene jas uit de studio aangetrokken, waar achterop in grote letters de woorden ‘Omroep Kersenland Uden' op stond. Ik viel daardoor behoorlijk op tussen de andere klanten en de hele kermis kon daarom gemakkelijk zien hoe verbeten ik al het spektakel onderging, terwijl ik de luisteraars probeerde wijs te maken dat ik het allemaal fantastisch vond. Mijn ouders luisterden tenslotte ook en die wisten niet dat ik in die tijd al dronk; laat staan dat ik zo'n enorme kater zou opbiechten.

Maar ondanks dat ze er nooit iets van hebben gezegd, weet ik zeker dat zij dat wel degelijk doorhadden toen ik de derde attractie onderging: De Octopus, een ronddraaiend plateau waarop weer diverse andere ronddraaiende plateaus waren bevestigd, met daaraan enkele heffende tentakels, waarvan de stoeltjes ook weer om hun eigen as draaiden. Net zo enthousiast verslag doend als bij de twee andere attracties stapte ik in, mij zeer bewust van mijn opvallende, welhaast fluorescerende, verschijning.

Ik kon de luisteraars nog net meedelen dat het apparaat in werking werd gezet, dat het begon rond te draaien, dat ook ik begon rond te draaien..... toen ik -met de microfoon nog voor mijn mond- vol over mijn nek ging en een flinke plakkaat kots over de attractie vloog.

Kijk, en dat zagen we Rik van de Westelaken dinsdag dan weer niet doen. Maar misschien werkt hij daarom ondertussen wel voor het NOS Journaal en ik voor een obscuur nachtprogramma, dat er binnenkort nog mee ophoudt ook.