donderdag 27 maart 2003

Spanningen
Het Ochtendgal van D.C. Lama van 27 maart 2003 (iedere donderdag rond 5.30 uur op 3FM in het programma van Giel Beelen.

Nog voor de oorlog was begonnen, maakten politici zich al zorgen over de gevolgen voor mijn wijk. 95 procent hier past namelijk in het hokje dat ze allochtoon hebben genoemd en dus zouden de spanningen volgens hun wel eens kunnen oplopen als Amerika aan haar onrechtmatige oorlog zou beginnen en Nederland deze oorlog zou steunen.

De oorlog was haar tweede nacht ingegaan, toen ik om half vier de gordijnen van mijn huiskamer opende, zodat mijn planten nog wat zonlicht zouden krijgen terwijl ik mijn roes uitsliep. Ik keek uit over het plein van de school achter mijn huis en zag plotseling twee schimmen in het schoolgebouw. Ze stonden stil, maar minieme bewegingen bevestigden mijn beeld van twee figuren die mijn kant opkeken.

Af en toe loopt er wel eens een bewaker rond, maar die verraadt zijn aanwezigheid altijd met een zaklamp en loopt op zo'n avond diverse panden even vluchtig door.

In eerste instantie dacht ik dan ook aan politie-agenten die vanuit het gebouw mijn buurt in de gaten hielden, maar veel meer zicht dan op mijn huis en die van mijn buren heb je van daaruit niet. Ik besloot 112 te bellen en kreeg even later contact met een agent, die in een wagen rondom de school reed. Erg veel interesse om dit probleem op te lossen toonde hij niet.

‘Zou het dan toch gewoon politie zijn?', vroeg ik mij af en herinnerde mij dat de politie in dit soort tijden mensen op een zwarte lijst plaatst en in de gaten houdt. En had ik tenslotte geen cartoons gepubliceerd tegen de oorlog op de site van Theo van Gogh? Had ik in dit programma tenslotte geen mensen opgeroepen creatieve terreurdaden te verzinnen en op te sturen voor een prijsvraag? En dan de cafés die ik bezoek: stuk voor stuk hartstikke gezellig, maar niet echt salonfähig en dus op z'n minst staatsgevaarlijk. ‘s Middags had ik mijn vriend Marco nog ge-smst en gevraagd of hij een biertje wilde gaan drinken op een snelle afloop en had hij een berichtje teruggestuurd, waarin hij meldde voor de zekerheid naar Zwitserland te vluchten. Kon ‘ie meteen lekker skiën! Met 10.000 telefoontaps per jaar (nergens zoveel als in Nederland), schatte ik ineens de kans heel groot dat die twee gastjes daar speciaal voor mij stonden.

‘Waar moet ik nou precies kijken?', vroeg de agent aan de telefoon, nadat al die gedachten door mijn hoofd waren gevlogen. De enige plek die volgens mij echt uitkijkt op de twee schimmen, is mijn huiskamer of de huiskamer van één van mijn buren.

‘Ik vermoed dat ik mij heb vergist,' antwoordde ik en legde uit dat inbrekers natuurlijk nooit zo lang op dezelfde plek blijven staan. De agent benadrukte dat het desondanks goed was dat ik had gebeld en verbrak de verbinding. Direct daarna zag ik twee keer een rood lampje flitsen vanaf de plek waar ik de schimmen had gedacht te zien. Ik zal wel gek zijn en wil met niemand oorlog en dus houd ik het er maar op dat het gewoon de spanningen in mijn omgeving zijn geweest.