donderdag 9 januari 2003

M'n buurt bij Nova, ik op 3FM

Mijn buurtje was bij Nova ('Nederland Kiest'), de reportage is terug te zien via deze link (ga naar '37 minuten'). Mijn 3FM-column van vandaag ging daar ook over:

Slotervaart-Overtoomse Veld
3FM Ochtendgal van 1 september 2003

Dinsdag zag ik het dak van mijn huis op de televisie. Nova, of hoe dat programma tegenwoordig ook mag heten, had een reportage over mijn buurtje en had vanaf hoge gebouwen overzichtsshots van mijn wijk gemaakt, altijd kicken wanneer je met een jointje op de bank ligt.

De weg waar ik altijd doorheen fiets, de Islamitische slager van om de hoek, natuurlijk een goed shot van de schotelantennes (wij proberen namelijk in contact te komen met andere planeten) en gesprekken met bewoners. Stuk voor stuk vriendelijke mensen, zo constateerde ik, die volgens de reportage gemiddeld 95% procent allochtoon zijn. Ik ben druk bezig mijn aandeel daarin uit te rekenen, aangezien mijn familie van oorsprong uit Frankrijk komt.

De geïnterviewden klaagden terecht over de verloedering in de wijk en één oudere dame vertelde over een inbraak in haar tuinhuisje, een beroving van haar tas en een overval op de metrohalte. Ik zou daar graag nog een waar gebeurd persoonlijk verhaal aan toevoegen.

Ik loop al drie weken op krukken, omdat er een fietser tegen mijn knie is aangereden! Dat was op de Prinsengracht en mijn eigen schuld en telt in deze dus niet mee... Maar daarom liep ik laatst wel om half één ‘s nachts vanaf metrohalte Postjesweg nogal moeizaam naar mijn huis. Er reden slechts af en toe auto's voorbij en op de Postjesweg zelf nog wel wat fietsers, maar daarna was het vooral leeg op straat. Ik strompelde in m'n eentje langs de vele schoolgebouwen, waar cafés en coffeeshops ver weg van worden gehouden en waardoor het ‘s avonds doods en stil is op straat.

Achter één van de schoolgebouwen zag ik plotseling een groepje jongens onder een afdakje staan. Ik knikte hen vriendelijk toe, terwijl ik met mijn steeds minder steun gevende linkerbeen voorbij sjokte. De afstand was net te groot om hun reactie te kunnen peilen, want ik zag slechts vage schimmen.

Terwijl ik langzaam dichter bij mijn huis kwam, liep er plotseling één van hen achter mij. ‘Moet je nog ver?', vroeg de jonge Marokkaan toen hij naast me liep. Nou ja, liep.... mijn tempo was door mijn handicap dusdanig dat hij bij iedere stap wel vier keer om mij heen had kunnen lopen.
‘Ik ben er bijna', antwoordde ik: ‘Maar ik kom net wel helemaal van de metro.'
Links van mij garages, rechts een gesloten schoolgebouw.
‘Dat is ver', beaamde hij en zei: ‘Ik ben dronken.'
Ik keek hem aan en zei: ‘Je ziet er niet dronken uit.'
‘Ik ben stoned', verbeterde hij en ik realiseerde mij dat de drie jongens onder het afdakje een joint hadden gerookt.

‘Ik ga er zo ook één opsteken', zei ik: ‘Thuis op de bank, tegen de pijn in mijn knie.' En voegde er lachend aan toe: ‘En om lekker te blowen natuurlijk.'
De jongen lachte terug en zei: ‘Zal ik meegaan? Bij jou thuis een joint roken?'
Ik schudde mijn hoofd en legde uit dat ik thuis lekker op de bank wilde liggen en naar de herhaling van Nova wilde kijken.
‘Moet je nog ver?' vroeg hij nogmaals.
Ik schudde mijn hoofd: ik hoefde alleen nog de hoek om, en dan was ik thuis. De jongen haalde zijn schouders op en liep door de verlaten straten naar huis. Er is in mijn buurt op dat tijdstip verder namelijk helemaal niets te doen.

D.C. Lama,
uw politiek verslaggever ter plaatse.